Ivo en Herman maken contact

Herman heeft Ivo inmiddels drie keer gezien. Herman binnen en Ivo buiten. 

Vandaag zat Ivo dicht bij het raam te eten terwijl Herman in de vensterbank zat. Ivo keek af en toe op van zijn bakje, maar leek ongeïnteresseerd voor Herman. Herman was de eerste keer erg bang toen zij Ivo zag, de tweede keer boos (dikke staart) en nu nieuwsgierig. Nadat Ivo klaar was met eten, ging hij zich uitgebreid wassen, vlak voor het raam. Er zat misschien anderhalve meter tussen die twee, maar wel met glas er tussen. 

Herman is wel nieuwsgierig maar toch ook wel bang. Want stel je voor dat die hele grote Ivo echt bij haar in de buurt zou kunnen komen en dat plotseling Ivo een soort van oudergevoel over zich zou krijgen en dan de ouderrol van haar huidige adoptie-ouders zou gaan overnemen. In haar gedachten gruwt ze van de volgende aanblik, met haar nekvel in de bek van Ivo en niets meer te vertellen hebben. Gelukkig zit het glas er tussen en wordt dat angstbeeld geen waarheid. 

 Tegen de tijd dat ze naar buiten mag en een echte ontmoeting kan plaatsvinden, is ze oud genoeg en kan ze tegen Ivo zeggen: “Hallo Ivo, ik ben geen kind meer, je mag mijn vriend worden, maar………. zuiver platonisch!!! We zijn allebei “geholpen” dus kindertjes komen er niet meer.  

Verder is het steeds weer komisch om te zien dat die merels ook uit het bakje van Ivo eten, ook al zit Ivo dichtbij en zit Herman in de vensterbank te loeren (Ivo rechts onder de plant).