De muis van dokter Hans

Met Herman gaat alles uitstekend. Ze is nu bijna 2 jaar oud, maar gedraagt zich vaak nog erg speels. Inmiddels mocht ze ook 's avonds en 's nachts buiten blijven als ze dat wilde. Ze heeft geleerd echte prooien te vangen. Herman is een autodidact, want ze heeft het niet van haar echte moeder kunnen leren. Zolang ze muizen vangt, vinden we dat geen probleem. Maar toen we ze ook met vogeltjes zagen lopen, waren we minder blij. Vogels vangen bleek ze voornamelijk 's avonds en 's nachts te doen. Om de vogels in onze tuin te beschermen hebben we besloten dat Herman dan maar 's nachts binnen moet blijven. Met deze beslissing was Herman het helemaal niet eens, en nog niet! Zo tussen vijf en acht uur 's avonds moet ze die agressie toch kwijt. Voorheen hadden we daar het groene paard voor, maar die is gesloopt. Nu heeft ze een jaar geleden van dokter Hans een mooie muis gekregen. 

Deze muis moet het nu iedere dag ontgelden. Het fijne van deze muis is dat hij niets terug doet en dat je hem iedere dag opnieuw kan dood bijten.
Ze ligt eerst nog even rustig in haar mandje

Ze vangt de muis op de vloer

en gaat hem vervolgens in zijn nek bijten en dood schudden

Daarna wil ze altijd nog verder gaan op een stoel

Goed stevig beetpakken die muis en bijten maar

 

Als je er genoeg van hebt, val je met een muis in je armen in slaap.

Nu nog even kort in bewegende beelden: Herman met muis

Na het muizengevecht ligt Herman meestal vredig op de poef te slapen

De volgende ochtend wil ze weer graag naar buiten en vindt de begroeting met Ivo plaats. Sinds kort vindt Ivo dat het wel eens genoeg is met de al te vrijpostige begroetingen en geeft hij Herman een zacht tikje op haar kop om haar een beetje te laten dimmen. Dat helpt (maar alleen voor vandaag).

 

Woongenot

Zoals eerder vermeld, had Marleen een kartonnen doos met dekentje voor Ivo in het kleine split level appartement gezet. Inmiddels heeft Marleen aan vriend Piet om wat hooi gevraagd om het voor Ivo nog iets comfortabeler te maken. 
Piet heeft deze week een schoofje hooi afgeleverd en Ivo is er wat blij mee. Het lijkt er op dat Ivo nu definitief zijn intrek heeft genomen in het appartement. Hij ligt er de hele dag in het hooi te slapen, te geeuwen of zich te wassen. 

Hij komt er alleen nog uit als er een bakje met eten buiten wordt gezet. En omdat hij prima zicht heeft op de deur van de bijkeuken, kan hij alles goed in de gaten houden en hoeft hij niets te missen als het eten buiten wordt gezet. 

Een jaar na zijn ontmanning en nu hij een heel rustig leven heeft gekregen, dreigt hij wel een obesikat te worden. Ik denk dat hij wel twee keer zo zwaar is als Herman. Herman houdt ook erg van eten. Maar die is nog heel veel in beweging en rent en vliegt nog door de tuin en soms ook over straat als ze haar aartsrivaal achterna zit.
Ivo zou eigenlijk een beetje op dieet moeten, voor zijn eigen bestwil. Ik vrees dat hij dat niet zal begrijpen en ik denk dat het moeilijk zal gaan omdat ze altijd samen eten. Misschien een maagverkleining of zo'n maagband. Ik zal het eens met dokter Hans bespreken.  

Gezellig samen de winter door

Nu het weer slechter wordt, is Herman meer in huis te vinden. 's Avonds lekker op schoot geaaid worden en 's nachts in de bijkeuken slapen. Ze wil dan eigenlijk nog wel naar buiten, maar dan houden we de deur dicht en mag ze de volgende ochtend weer de sneeuw in.

Met Ivo hebben we wel een beetje medelijden. Hij komt trouw zijn eten halen en kijkt zo vreselijk droevig naar binnen met een blik van "ik zou ook zo graag naar binnen willen, net als Herman, maar ik durf niet". We hebben hem natuurlijk al heel vaak proberen te lokken, maar de drempel blijft te hoog. 

Zijn hokje buiten was een beetje vochtig geworden doordat er sneeuw in was gewaaid. Omdat ook hij een droog en warm plekje verdient, heeft Marleen een kartonnen doos voorzien van een dekentje en aan de voorzijde een stuk eruit gesneden, als ingang. De doos heeft ze in het hokje gezet en jawel, Ivo is er gisteren lekker ingekropen. Een droog en warm plekje met goed uitzicht. Want Ivo is altijd op zijn hoede.
Vanmorgen lag hij er weer in. Terwijl ik dat stond te observeren vanuit de huiskamer, zag ik Herman bij Ivo in de doos klimmen. Nu liggen ze al de hele morgen samen in dat kleine huisje. Die Ivo is toch een geweldige kater. Hij laat zich het eten afsnoepen door Herman, hij laat zich opzij duwen tijdens het eten, hij dult een tikje op zijn  kop van Herman. En nu deelt hij ook nog zijn huisje met Herman. Het ziet er echt heel schattig uit. 
Helaas is de afstand vanuit de huiskamer te groot om een scherpe foto van te maken.  

Regelmatig wordt mij gevraagd "Wanneer horen we weer eens wat van Herman"?
Herman is nu min of meer volwassen maar dolt nog steeds als een jonge kat. Het wilde zal er waarschijnlijk nooit uit gaan. Ze is gemiddeld 20 uur per dag buiten. In de zomer af en toe een uurtje binnen, in de winter ook wel eens 6 of 8 uren. Maar 's nachts is ze altijd buiten. Een kattenbak hebben we niet nodig, die gebruikt ze toch niet. De tuin van de buren is veel aantrekkelijker. Haar relatie met Ivo is ook nog altijd goed. Ivo is er iedere dag en laat zich iedere dag opzij duwen bij het eten door Herman die slechts half zo groot is. Ivo loopt dan maar naar het bakje van Herman dat dan al gedeeltelijk leeg is. 
Herman is erg aanhankelijk, wil graag geaaid worden, maar alleen door ons of door Lauran die haar tijdens onze vakantie eten geeft. Verder moet ze niets hebben van vreemden. Als ze binnen is en de bel gaat, rent ze naar de achterdeur om zo snel mogelijk naar buiten te kunnen. Als dat niet kan omdat we die deur niet open doen, kruipt ze ergens onder tot het geruime tijd duidelijk is dat er geen vreemden zijn binnen gekomen.
Ze moet ook niets hebben van andere katten in de tuin (behalve Ivo natuurlijk). Een vreemde kat in de tuin draait steevast uit op gekrijs naar elkaar en af en toe op een echte vechtpartij. Er is 1 kat die toch steeds weer terug komt. Dat is haar vaste rivaal. Op een van de foto's te zien.
Verder is er niet zo veel te melden. 
Herman is super fotogeniek. Daarom hieronder een verzameling foto's die ik in het afgelopen jaar genomen heb. 

Maar om te beginnen nog enkele foto's van het begin, augustus 2016:

Maar ze groeit snel. Ze houdt heel erg van eten en laat van zich horen als het tijd is om te eten. Herman is klein gebleven maar sterk. Ze rent iedere boom in tot boven in en rent net zo makkelijk weer naar beneden. Ze springt rustig van 2,5 meter naar beneden.

Januari 2017

Februari 2017

Maart 2017

April 2017

Mei 2017

Juli 2017

Augustus 2017

Oktober 2017

November 2017

 Aan alle lezers, groeten van Herman

Een injectie, een reiger en een nat pak

Vandaag was het een enerverende dag voor Herman.
Om half twaalf hadden we een afspraak bij dierenkliniek de Schelde voor de jaarlijkse vaccinatie van Herman. 
Herman is nog steeds een beetje wild. Ze is iedere dag buiten, overdag en 's nachts. Af en toe is ze een paar uurtjes binnen. En Herman wordt niet graag opgepakt. Op schoot, prima. Aaien prima. Gezellig om je heen rennen als je in de tuin aan het werk bent, ook leuk. Maar oppakken en beethouden dat wil ze niet. Dus moesten we vanmorgen eerst zorgen dat ze binnen kwam en dan de deuren dicht houden tot het moment dat we naar de dierenarts moesten gaan. Vervolgens komt het aan op snel teamwork. Ik heb het transportmandje klaarstaan in de bijkeuken. Marleen lokt Herman naar de bijkeuken (die denkt dat ze weer naar buiten kan). Marleen pakt haar met een snelle greep op, Herman gaat worstelen en spartelen, maar Marleen zet haar supersnel in het mandje en ik doe de deksel dicht. 
Herman ging direct heel hard en zielig miauwen. Het was eigenlijk meer huilen. Dat heeft ze volgehouden tot de dierenkliniek, of ze zo naar het slachthuis gebracht zou worden. Daar stond dokter Hans met een vriendelijke assistente al te wachten. Aangezien de reputatie van Herman bekend is, trok de assistente een paar leren handschoenen met kappen tot de ellebogen aan. Dat bleek niet nodig. Herman was zo bang dat ze niet meer bewoog. Een injectie en nog wat anti-vlooien pilletjes gekocht en weer naar huis. 
Het korte termijn-geheugen van katten is kennelijk erg kort want zodra ze haar gevangenis uit was, liep ze weer vrolijk achter ons aan of er niets gebeurd was.

Later op de dag lag Herman te slapen op een bankje bij de vijver. Plotseling landde er een reiger bij de vijver. Herman is klein maar niet bang en ze verjoeg deskundig de reiger de tuin uit. Bravo Herman.

Weer een half uur later lag ze nog steeds op dat bankje. Ze vindt het leuk om achter alles aan te rennen dat beweegt. Onder andere insecten zijn leuk speelgoed. Vlinders fladderen zo leuk onvoorspelbaar en willekeurig rond. Ik zag haar kopje van links naar rechts en omhoog en omlaag een vlinder volgen. Ze wilde hem uit de lucht pakken en nam een sprong.....Maar ze was kennelijk even vergeten dat ze aan de rand van een vijver lag. Een enorme plons, geen vlinder, wel een nat pak. De snelheid waarmee ze uit de vijver klom was ongeveer even groot als de snelheid waarmee ze er in was gevallen. Ik heb het daarom helaas niet op de foto kunnen vastleggen. Maar het ging ongeveer zo:

poes valt in het water

En wie nu denkt dat ze zo geschrokken was dat ze voorlopig uit de buurt van de vijver zou blijven, heeft het mis. Ze ging zich droog zitten likken aan de rand van de vijver. Alles went kennelijk, ze was van de winter ook al in de vijver gevallen toen ze door het ijs was gezakt.
Herman is en blijft een opwindend poesje en een gezinslid waar altijd iets mee te beleven is.

 

Hoe is het met Herman en Ivo?

Herman wordt volwassen, maar blijft toch ook nog een beetje kitten. Ze speelt nog heel veel in de tuin met alles wat beweegt. Ze probeert van alles te vangen, maar verjaagt vaak meer dan ze vangt. De prooien die ik tot nu toe gezien heb zijn:

• een worm
• twee keer een vlinder
• 2x een muis
• een vogeltje

De merel die dagelijks mee eet met Herman en Ivo kan rustig zijn gang gaan. Ivo is al helemaal niet geinteresseerd en Herman realiseert zich dat het toch niet lukt. De merel is wel heel brutaal, maar let kennelijk zo goed op dat ze hem niet eens proberen te vangen.
Dat vogels soms wel eens net te brutaal worden, blijkt uit het volgende filmpje:

vogel neemt te veel risico 

Van vreemden moet Herman niets hebben. Maar als je haar dagelijks eten brengt, zoals Lauran tijdens onze vakantie, dan wordt ze snel vriendjes met je.
Met Ivo gaat het ook goed. Hij is hier twee keer per dag om zijn maaltijd op te halen en regelmatig is hij ook voor langere tijd in de tuin en ligt hij te slapen in de zon. Na de castratie was hij wel erg dik geworden, maar inmiddels is hij weer tot normale proporties afgevallen. Hij is nog altijd erg bang, maar we kunnen steeds dichterbij komen. Maar ik ben bang dat we hem nooit zullen kunnen aaien. 
Zowel Herman als Ivo zoeken prettige plekjes uit om van de zon te genieten.

Herman vindt het leuk om Ivo te pesten. Ze bespringt hem dan van uit de bosjes en springt op zijn rug of nek. Ivo loopt dan weg, wordt nooit boos. Maar ze eten altijd samen. Twee bakjes met eten. Herman eet sneller dan Ivo en Herman wisselt dan regelmatig van bakje. Ze duwt Ivo opzij en begint aan zijn bakje. Ivo kijkt dan wat er nog over is in het bakje van Herman. Ivo blijft altijd vriendelijk.

 Na het eten wassen ze ook samen

samen wassen

 Ivo is haar maatje, maar van andere katten moet Herman niets hebben, zeker als ze niet bang van haar zijn

Herman moet periodiek een anti-vlooienkuur krijgen, zo'n pipetje dat je in haar nek moet leeg spuiten. Dat lukt nu niet meer. Ze wordt graag geaaid, maar vastgehouden worden, dat wil ze niet. Dan gaat ze vreselijk worstelen en spartelen. De inhoud van het pipetje komt dan overal, b.v. op mijn handen, maar niet in haar nek. Nu hebben we van dokter Hans een pilletje tegen de vlooien gekregen. Ook dat is moeilijk want ze proeft al heel snel dat het niet klopt en dat er iets vreemds door haar eten geprakt zit. Dan spuugt ze het eten met pilletje weer uit. Nu hebben we het met leverpastei geprobeerd. Het hele pilletje in een klontje leverpastei. Dat vond ze kennelijk zo lekker dat ze het zonder proeven en kauwen doorslikte, succes!!! Bij Ivo hebben we het pilletje door zijn eten geprakt. Ivo is niet zo moeilijk.