Herman en Ivo, een paar apart

Jullie hebben al enige tijd niet van Herman en Ivo gehoord. Hun levens zijn in een bepaalde routine terecht gekomen waardoor er niet meer iedere dag een spannend verhaal over geschreven kan worden. Voor ons als adoptie-ouders is er echter iedere dag toch wel weer iets leuks of opwindend te zien.
De routine van Herman verloopt iedere dag volgens hetzelfde patroon. Als ik 's morgens als eerste beneden kom en de deur van de bijkeuken open, wil Herman een minuut of vijf aandacht krijgen in de vorm van aaien zoals in onderstaand filmpje te zien is:

Herman na de nacht

Vervolgens gaat ze in de huiskamer spelen met een van haar vele speeltjes. Bijvoorbeeld voetballen met een hazelnoot. Jammer genoeg is dat niet te filmen vanwege de astronomische snelheid waarmee ze door de kamer rent. 
Zodra Marleen beneden komt, verandert het gedrag van Herman drastisch. Marleen zorgt namelijk voor het eten van Herman en Ivo en dat weet Herman. Ze draait dan voortdurend om de benen van Marleen met haar staart recht omhoog.

Ze maakt een luid jammerend geluid alsof ze een week geen eten heeft gehad (hetgeen echt niet waar is!!!).
Herman en Ivo krijgen tegelijk eten, Herman binnen en Ivo buiten. Maar soms lukt het Herman om naar buiten te glippen op het moment dat Marleen naar binnen komt. Herman heeft het dan voorzien op het bakje van Ivo. Ivo is een absolute lieverd of goedzak en stopt meestal met eten als Herman hem verdringt. Een enkele keer duwt Ivo Herman voorzichtig opzij, wat wel werkt. Maar meestal geeft Herman Ivo een tik op zijn kop waarop Ivo stopt met eten en Herman haar gang laat gaan. Wij grijpen dan in en halen Herman naar binnen zodat Ivo rustig verder kan eten.

Herman en Ivo krijgen eten 

Na het eten gaat Herman naar buiten en rent achter dwarrelende bladeren aan en klimt in bomen. Haar favoriete klimboom is de majestueuze conifeer in de tuin. 

Een paar keer per dag komt ze een half uurtje naar binnen om even uit te rusten.

Tegen zessen is het weer etenstijd en volgt hetzelfde ritueel als in de ochtend. 
Daarna mag ze niet meer naar buiten en gaan wij eten. Herman gaat dan slapen in haar kasteel. 
Als wij naar het journaal gaan kijken, komt Herman steevast op schoot liggen en wil geaaid worden. Maar zo tussen negen en half tien gebeurt er iets in de kleine hersentjes van Herman. Ze wordt dan heel baldadig en vernielzuchtig. Dat houdt dan niet meer op en we verbannen haar dan naar de bijkeuken met een doos speelgoed. Meestal horen we haar dan niet meer tot de volgende ochtend. En dan begint alles van voren af aan.

Omdat Ivo een groot deel van de dag bij ons voor de deur zit, maar niet naar binnen wil, hebben we voor hem een klein onderkomen gebouwd. 

Voorlopig nog heel eenvoudig, maar om te kijken of hij dat op prijs stelt. Natuurlijk was het de nieuwsgierige Herman die er het eerst een kijkje in nam, maar nu ligt Ivo er ook steeds in. Het geval staat onder de dakoverstek zodat het niet erg nat kan worden. Als het bevalt, zullen we het nog een beetje professionaliseren. Ivo verdient tenslotte toch ook een fatsoenlijke slaapplaats.

Herman gelukkig (en wij ook)

We hebben, zoals aangekondigd, Herman vanmorgen naar buiten gelaten. Een natte Ivo (het had heel de nacht geregend) had zijn eten al gehad en zat zich nog te wassen toen Herman naar buiten kwam. Ivo ging even bij Herman kijken (neus aan neus) en kreeg een klein tikje van Herman: "niet al te dicht bij komen hoor". Daarna heeft ze in anderhalf uur heel veel keer de tuin rond gelopen door het struikgewas. Aangezien het nog steeds een beetje regende, hebben we haar binnen geroepen. En warempel, ze kwam! 

Nadat we van de minibieb terug kwamen, mocht Herman weer naar buiten. Het weer knapte op en ze heeft tot zes uur lekker haar energie in de tuin achter gelaten. Het was inmiddels etenstijd. Marleen heeft zoals gebruikelijk twee bakjes met eten klaargemaakt en in de bijkeuken neergezet. Die voor Ivo net over de drempel, die voor Herman een meter verder naar binnen. Door een kier van de deur hebben we ze bespied. Ivo en Herman zaten ieder uit zijn/haar eigen bakje de maaltijd te nuttigen. Herman was eerder klaar en ging zich wassen. Maar zodra Ivo klaar was, ging Herman snel de restanten uit het bakje van Ivo opeten.  Ze kunnen het samen prima vinden zo te zien. Ivo gedraagt zich als een soort oudere oom voor Herman.
Ivo ging naar buiten en Herman bleef daarna binnen. Morgen wordt het prachtig weer en kan Herman zich weer lekker uitleven buiten.
De hele avond heeft Herman lekker op schoot gelegen. Geen wilde race taferelen meer, althans tot het moment dat ik dit schrijf. We hopen dat het zo blijft.

Herman is niet meer te handhaven (binnen)

Herman heeft nu zo veel energie dat haar gebruikelijke speeltjes niet meer voldoen. Ze ligt rustig op schoot een beetje te slapen en plotseling wordt ze wakker en dan begint het. Ze raast als een gek door de kamer en de keuken, ze rent over de rugleuning van de bank (terwijl wij op de bank zitten), ze rent over tafel, ze klimt in je broekspijpen, ze slipt over de vloer en botst overal tegen aan. Dat kan een hele tijd doorgaan en wij worden er een beetje gek van. Want ze teistert daarbij onze meubels, de leren stoelen bij de eettafel en de stoffenbank.

De enige manier waarop ze nu nog haar lusten botviert zijn het voetballen met een hazelnoot (die ze zelf uit een mand op het aanrecht haalt), helaas is dat door de enorme snelheid waarmee dat gaat, niet te filmen. En door haar dagelijkse gevechten met het groene paard. Aangezien dat toch iedere keer weer mooi is om te zien, heb ik het nog een keer gefilmd.

Herman in gevecht met het groene paard 

Ze moet naar buiten om daar haar energie kwijt te raken door in de tuin te rennen en in bomen te klimmen. Maar ze is nog niet gesteriliseerd! en we kunnen geen heel nest met Hermans in ons huis hebben. We vinden haar eigenlijk nog een beetje te klein om te laten steriliseren. Daarom hebben we besloten om haar de pil te geven. Vandaag heeft ze de eerste gekregen. Nu kan ze een week veilig buiten spelen. 

Als het goed gaat en ze blijft braaf haar pilletje iedere vrijdag doorslikken, dan wachten we nog enige tijd met die operatie.

Morgenochtend laten we haar dus de tuin in gaan. Ze heeft er al een keer aan kunnen proeven, daar heeft Marleen nog nachtmerries van, en we zullen zien of ze weer voor de avond valt binnen komt. En natuurlijk zijn we benieuwd naar de hernieuwde ontmoeting(en) met Ivo!!!
Wordt vervolgd.

Ivo gaat een drempel over

Ivo komt trouw een keer of drie per dag bij ons eten. Marleen zet zijn bakje neer voor de deur van de bijkeuken en ze is nog niet binnen of daar komt Ivo aangelopen en eet op zijn gemakje het bakje leeg. 
Ons doel is om Ivo steeds tammer te maken. Vandaag hebben we zijn bakje met eten niet buiten voor de deur van de bijkeuken gezet, maar in de bijkeuken. Net over de drempel en met de buitendeur open. Daar moest Ivo wel even over nadenken. Hij ging voor de deur zitten, nog net buiten en overdacht of dit wel een goed plan was, binnen eten. Na enige tijd nadenken (ik weet niet zeker wat zich in die kop afspeelt), stond hij op en kwam sluipend de drempel over en at zijn bakje leeg terwijl hij regelmatig zijn kop oprichtte en naar ons keek. Wij zaten namelijk in het atelier van Marleen naar hem te kijken.
We gaan dit iedere dag herhalen en zijn bakje steeds een beetje verder binnen zetten. Maar vandaag is Ivo voor het eerst een drempel naar binnen over gestapt!!!
Wordt vervolgd. 

                                    Ivo zit buiten te peinzen, is dit een goed idee?

                                Hij gaat er bij liggen. Rustig nadenken, niet haasten!

                  Ivo kan de geur van het vlees niet meer weerstaan en sluipt naar het bakje

                                                      Hij eet zijn bakje leeg

Herman zit graag op haar kasteel naar buiten te kijken als Ivo ligt te zonnen in de tuin. Hun relatie moet nog even voortduren met glas er tussen. 
Ondertussen reageert Herman haar energie af door gevechten te leveren met het groene paard dat inmiddels zijn kop en een poot kwijt is. Maar het is nog niet genoeg, het paard moet volledig gesloopt worden zoals uit het volgende filmpje blijkt.

Herman in gevecht met het groene paard 

Het is echt aan

Het is aan tussen Herman en Ivo

Het is nu definitief zo ver tussen Herman en Ivo. Het is ‘aan’.

Waar blijft-ie nou?

Ivo zit rustig te wachten buiten bij de deur tot Herman naar buiten mag. Hij weet alleen niet dat het nog 2 maanden moet duren. Eerst steriliseren en dan pas naar buiten! 

 

Ook al is Ivo dan wel een ‘geholpen’ kater, of een ‘je weet wel kater’, hij heeft nog wel gevoelens.

Hij zit meermalen per dag naar binnen te kijken in de hoop een glimp op te vangen van  Herman.

Die heeft heus wel belangstelling hoor, heus wel. Al is het nog niet zo serieus als bij Ivo.

Ze heeft nog veel tijd nodig om te spelen, later is vroeg genoeg.

Dus ligt ze lekker bij oma op schoot om heerlijk geaaid te worden.