Om half twaalf hadden we een afspraak bij dierenkliniek de Schelde voor de jaarlijkse vaccinatie van Herman.
Herman is nog steeds een beetje wild. Ze is iedere dag buiten, overdag en 's nachts. Af en toe is ze een paar uurtjes binnen. En Herman wordt niet graag opgepakt. Op schoot, prima. Aaien prima. Gezellig om je heen rennen als je in de tuin aan het werk bent, ook leuk. Maar oppakken en beethouden dat wil ze niet. Dus moesten we vanmorgen eerst zorgen dat ze binnen kwam en dan de deuren dicht houden tot het moment dat we naar de dierenarts moesten gaan. Vervolgens komt het aan op snel teamwork. Ik heb het transportmandje klaarstaan in de bijkeuken. Marleen lokt Herman naar de bijkeuken (die denkt dat ze weer naar buiten kan). Marleen pakt haar met een snelle greep op, Herman gaat worstelen en spartelen, maar Marleen zet haar supersnel in het mandje en ik doe de deksel dicht.
Herman ging direct heel hard en zielig miauwen. Het was eigenlijk meer huilen. Dat heeft ze volgehouden tot de dierenkliniek, of ze zo naar het slachthuis gebracht zou worden. Daar stond dokter Hans met een vriendelijke assistente al te wachten. Aangezien de reputatie van Herman bekend is, trok de assistente een paar leren handschoenen met kappen tot de ellebogen aan. Dat bleek niet nodig. Herman was zo bang dat ze niet meer bewoog. Een injectie en nog wat anti-vlooien pilletjes gekocht en weer naar huis.
Het korte termijn-geheugen van katten is kennelijk erg kort want zodra ze haar gevangenis uit was, liep ze weer vrolijk achter ons aan of er niets gebeurd was.
Later op de dag lag Herman te slapen op een bankje bij de vijver. Plotseling landde er een reiger bij de vijver. Herman is klein maar niet bang en ze verjoeg deskundig de reiger de tuin uit. Bravo Herman.
Weer een half uur later lag ze nog steeds op dat bankje. Ze vindt het leuk om achter alles aan te rennen dat beweegt. Onder andere insecten zijn leuk speelgoed. Vlinders fladderen zo leuk onvoorspelbaar en willekeurig rond. Ik zag haar kopje van links naar rechts en omhoog en omlaag een vlinder volgen. Ze wilde hem uit de lucht pakken en nam een sprong.....Maar ze was kennelijk even vergeten dat ze aan de rand van een vijver lag. Een enorme plons, geen vlinder, wel een nat pak. De snelheid waarmee ze uit de vijver klom was ongeveer even groot als de snelheid waarmee ze er in was gevallen. Ik heb het daarom helaas niet op de foto kunnen vastleggen. Maar het ging ongeveer zo:
En wie nu denkt dat ze zo geschrokken was dat ze voorlopig uit de buurt van de vijver zou blijven, heeft het mis. Ze ging zich droog zitten likken aan de rand van de vijver. Alles went kennelijk, ze was van de winter ook al in de vijver gevallen toen ze door het ijs was gezakt.
Herman is en blijft een opwindend poesje en een gezinslid waar altijd iets mee te beleven is.
