Welke naam krijgt Herman?

Beste lezers,

Ik wil iedereen hartelijk bedanken voor de moeite die jullie genomen hebben om mee te denken over een eventuele nieuwe naam voor de poes die we in eerste instantie Herman genoemd hebben. De volgende namen zijn door jullie geopperd:

• Doortje
• Anke
• Mimi
• Minoes
• Bieke
• Henna
• Hanoeska
• Herman (3x)H
• Hermelien                
• Hermione
• Herma (2x)
• Spock
• Hermien (2x)

De inzendingen zijn doorgegeven aan de onafhankelijke Commissie Naamgeving Anonieme Poes. Deze heeft unaniem besloten dat de naam wordt:

Herman

De commissie heeft alle beweegredenen voor alle genoemde namen afgewogen en kwam tot het genoemde oordeel op basis van de volgende argumenten:

• De toestand waarin ze bij haar adoptie-ouders terecht kwam, als Herman het kleine spookje, wit van angst (zie de bijdrage van 8 augustus). Voor de geinteresseerden heb ik de link naar het betreffende liedje bijgevoegd:

https://www.youtube.com/watch?v=PN__ekL1W7k

• Haar nogal masculine eigenschappen zoals haar snelheid, wendbaarheid, souplesse, lenigheid, sprongkracht, sportieve prestaties en krachtige uiterlijk;

• Ze is al erg gewend aan de naam Herman;

• Haar adoptie-ouders zijn al erg gewend aan de naam Herman;

Natuurlijk waren er in de commissie ook overwegingen voor een meisjesnaam, b.v. vanwege haar bambi-look en de grote ogen en oren. Maar deze hebben onvoldoende opgewogen tegen de andere argumenten.

De commissie hoopt dat de inzenders van andere namen zich kunnen neerleggen bij deze keuze en dat er geen Herman-gate gaat ontstaan. Het is niet mogelijk om met de commissie te corresponderen. Het is wel mogelijk te informeren naar de samenstelling van de commissie.

Foto's mannelijk:

Foto's vrouwelijk:

Herman gaat verhuizen deel 2

Zoals gisteren vermeld, gaat Herman verhuizen van de keuken naar de bijkeuken. Maar dat gaat nog niet zo eenvoudig. In BN DStem stond vanmorgen het volgende:

Herman heeft in feite de loterij gewonnen door onze tuin te vinden, maar verhuizen.......toch liever niet. Het voer staat inmiddels in de bijkeuken en als je honger hebt, ja dan ga je toch wel een keer naar de nieuwe plek. Maar haar toilet, dat is slechts nog maar een meter opgeschoven richting bijkeuken. We hebben ook geprobeerd Herman over te halen om het klapdeurtje van haar toilet te gaan gebruiken. Om een beetje te wennen hadden we er een stokje tussen gestoken zodat het klapdeurtje niet helemaal gesloten was en ze dus niet "voor een gesloten deur" zou komen te staan. Maar dat bleek toch nog te veel gevraagd. Iedere keer als ze bij het deurtje kwam, rende ze snel weer de kamer in en dus staat de deur nu weer helemaal open.

Haar nachtverblijf (de rode transportkist) staat al wel in de bijkeuken. Maar zoals het een goede eigenzinnige poes betaamt, heeft Herman van de gelegenheid gebruik gemaakt om een nieuwe slaapplaats in te nemen. Namelijk op een dikke zachte handdoek ernaast. Nu is dat een handdoek die we altijd al gebruiken om een plekje op de bank voor haar te markeren, dus geen probleem.

Morgen gaan we proberen de verhuisoperatie af te ronden. Ze is vreselijk nieuwsgierig en soms ondeugend, maar iedere verandering is toch weer even wennen. Ze is ten slotte nog maar een week of 12 (denken we).

Herman gaat verhuizen

Zoals al eerder vermeld, moet Herman gaan verhuizen naar de bijkeuken. Dat wil zeggen, haar slaapplek, haar kattenbak en de plek waar ze eet. Nu is Herman erg nieuwsgierig, probeert van alles uit (ook dingen die wij minder leuk vinden). Maar toch is ze ook nog wel bang voor uitbreiding van haar leefwereld. We moeten het eten en de kattenbak heel langzaam steeds een stukje verder schuiven van de keuken richting bijkeuken, want ze loopt echt niet zo maar de deur door naar een ruimte die ze nog niet kent. 

Vanuit haar uitkijktoren van haar kasteel kijkt ze zo de bijkeuken in en vanuit een klein kartonnen doosje kijkt ze een beetje angstig naar wat er nu weer gaat gebeuren. 

Morgen of overmorgen moet de verhuizing toch wel compleet zijn.

Vondeling heel erg teleurgesteld in adoptie-ouders.

Herman en wij als adoptie-ouders hebben in de afgelopen weken een vertrouwensrelatie opgebouwd. Vandaag heeft dat vertrouwen echter een grote deuk gekregen.

In het verslag van 2 augustus, de dag dat we Herman (die toen nog geen Herman heette) vonden, staat beschreven dat Herman onder de vlooien zat. Niet enkele, maar heel veel. En dat we die dag een bus vlooienspray bij dokter Ingrid gehaald hebben en Herman met die spray besproeid hebben, van onder tot boven en van voor tot achter. Herman was door uitputting toen volledig willoos. 

Op die bus spray staat echter dat de behandeling na 4 weken herhaald moet worden. Het is namelijk niet onmogelijk dat er nog enkele levensvatbare vlooieneitjes zijn achtergebleven. Die moeten dan ook nog vernietigd worden. Die dag van herhaling was vandaag. We weten inmiddels dat Herman graag geaaid wordt, op schoot zit en erg aanhankelijk is. Maar beetgepakt worden en vastgehouden worden, dat wil ze niet! Een strijd werd verwacht.

De behandeling zou plaatsvinden in de keuken waar ze niet weg kan. Marleen stelde zich als adoptiemoeder beschikbaar voor het vasthouden, ik ging de spraybus bedienen (het makkelijkste deel van de operatie). 

Herman verweerde zich als verwacht. De kleine pootjes met scherpe nageltjes roeiden als bezetenen in het rond, verwoed proberend om ergens grip te krijgen. Soms lukte dat in de armen van Marleen. Nadat ze rondom bespoten was zette Marleen haar op de grond. Ze was zo van slag dat ze haar nieuwe toilet in rende om zich te verschuilen. Ze at zelfs haar vlees niet op waar ze heel erg gek op is. Na wat betadine en pleisters voor Marleen zijn we boodschappen gaan doen, Herman bibberend achterlatend in de keuken.

Toen we thuis kwamen en we de keukendeur openden, rende Herman volledig gedesillusioneerd en teleurgesteld naar haar vaste verstopplekje achter de fotoalbums. Hoe kunnen mensen waaraan je het vertrouwen hebt gegeven je zo teleurstellen door je zo stevig vast te pakken en te bespuiten met een stinkende vloeistof? Zou dit ooit weer goed kunnen komen???

We hadden Herman tijdens de behandeling nog wel gezegd dat het voor haar eigen bestwil was. Maar daar had ze geen boodschap aan. We hadden ook toegezegd dat dit voorlopig niet meer nodig zou zijn. Maar ja, wat is voorlopig???

Later in de middag is Marleen bij de kast met de foto-albums gaan zitten en toen zal Herman gedacht hebben: “ik kan wel boos en teleurgesteld blijven, maar ik moet toch verder met mijn adoptie-ouders of ik moet weer het maisveld in op zoek naar meer betrouwbare adoptie-ouders”.  Herman kwam weer uit de kast (met foto-albums) en kroop bij Marleen op schoot.

                                                                        IK

                                                           ZIJ 

En zo is het toch nog goed gekomen tussen Herman en ons. Vanavond heeft ze heerlijk geslapen bij Marleen op schoot en gedroomd van spray-vrije dagen en adoptie-ouders die haar (voorlopig) niet meer vastpakken.

Wat doe je als (lerende) poes met een muis in een doos?

Bekijk de bijgevoegde filmpjes! Zo jong en al zo meedogenloos.

1)  Herman vindt een muis in een doos 

2)  Herman verslindt prooi