Herman zakt door het ijs

Herman is iedere dag wel enkele keren bij onze vijver. Ze drinkt uit de vijver en van de zomer was ze ook erg geinteresseerd in alles wat er in de vijver rond dreef of bewoog. Een stuk waterpest er uit vissen of met de ronddobberende thermometer spelen. 
Nu is de vijver in de winter voor twee derde afgedekt met twee grote lexan platen. Nog steeds gaat ze dagelijks half onder zo'n plaat vanaf de kant met haar pootjes in het water om b.v. met die thermometer te spelen. 
Maar nu ligt er ijs op de vijver, weer een nieuw fenomeen voor Herman. 
Vanochtend ontdekte ze dat je nu ook op de vijver kunt lopen. Ze ging eens rustig op het ijs in het rond zitten kijken. Maar de nieuwsgierigheid is moeilijk te bedwingen, dus ging ze ook onder een van de platen het ijs op. En waar ik bang voor was gebeurde, ze zakte door het ijs! Ik zag het gebeuren. Voordat ik kon reageren was ze al weer op de kant geklommen. Ze ging gelukkig niet kopje onder, maar was wel behoorlijk nat. 
Wie denkt dat ze dan in paniek naar huis zou rennen, heeft het mis. Even de poten uitschudden en dan gewoon opnieuw naar de vijver toe om te kijken wat er nou eigenlijk was gebeurd. Toen vonden wij het welletjes. Dat natte lijfje buiten bij -3C leek ons niet gezond en we hebben haar dus binnen geroepen. Eerst maar eens opdrogen.
Herman is een wonderlijke poes die ons ongetwijfeld nog wel vaker zal verrassen!   

Herman kijkt TV

Voor diegenen die de strekking van onze nieuwjaarskaart niet goed hebben begrepen (en ik weet inmiddels uit betrouwbare bron dat dit het geval is), Herman kijkt graag tv. Het liefst naar kookprogramma's zoals "Koken met van Boven" want ze houdt van lekker eten!

Maar ze vindt een spannende detective ook leuk. Gisteravond was er een goede Zweedse detective (the Sandhamn murders) en daar hebben we met z'n drieën naar gekeken.

 Ze had wel wat moeite met de ondertiteling, maar als je goed oplet, kan het ook wel zonder.

Toen Herman jonger was, keek ze ook al tv, onder andere naar voetbal. Ze wilde toen graag meedoen met de wedstrijd en probeerde die leuke rennende mannetjes van het beeldscherm te pakken. Dat hebben we haar moeten verbieden en nu ligt ze rustig te genieten van een spannende film. 

Herman en vuurwerk

Onze vorige poes Timmer was altijd panisch als de eerste knallen te horen waren zo rond 30 december. Op 31 december hielden we haar dan binnen en als op middernacht het knallen echt begon, probeerde ze overal onder en in te kruipen en was ze zo vreselijk bang.

Nu was de vraag hoe Herman zou reageren op vuurwerk. Afgelopen zaterdag 31 december hebben we haar rond het middaguur binnengehaald en niet meer naar buiten gelaten. 's Avonds merkten we niet zo veel aan haar. Klokslag 24 uur zijn we voor het raam naar het vuurwerk gaan kijken. Herman kwam bij ons op de vensterbank zitten en heeft heel geinteresseerd mee gekeken. Totaal niet bang. Volgens mij vond ze het wel mooi.

Zo zie je maar hoe verschillend dieren kunnen reageren op het vuurwerk. Net mensen dus eigenlijk!!! Velen vinden het een ramp (letsel, schade, dierenleed) maar sommigen kicken er op.

Herman is een beetje ziek geweest

De afgelopen maand is het met het gedrag van Herman als een jojo gegaan. Na de sterilisatie veranderde het gedrag van Herman enorm. Als ze iets wilde en haar zin niet direct kreeg, ging ze aan de stoelen krabben. Ze had niet meer de rust om lekker op schoot te liggen en geaaid te worden. Na een paar minuten was het klaar en begon het gedonder. Ze probeerde op die manier steeds aandacht te trekken. Onze reactie was dan steevast:

• Overdag, naar buiten zetten (dat wilde ze ook heel graag);
• 's Avonds, naar de bijkeuken;

Dat was wel een lastige, nogal puberale periode. Een ding was wel hetzelfde gebleven, de onverzadigbare drang naar eten. We moeten geen eten op het aanrecht of op tafel laten staan want aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid gaat ze even proeven.

Filmpje:  Herman en Ivo krijgen eten

Vorige week begon Herman plotseling braakneigingen te vertonen waarbij ze steeds een soort schreeuw gaf. Maar er kwam niets naar buiten. Eerste gedachte was dar ze buiten iets fouts gegeten had zoals een wesp of een giftige plant (vingerhoedskruid, ricinus). Natuurlijk een bezoekje aan dokter Hans van dierenkliniek De Schelde gebracht. Hij haar heeft onderzocht, een röntgenfoto gemaakt om te kijken of er iets klem zat in haar ingewanden en een prikje tegen de misselijkheid gegeven. Er werd geen duidelijke oorzaak gevonden. Dokter Hans zei dat we gerust 's avonds nog even konden bellen als het niet beter zou gaan, want Herman heeft bij dokter Hans & Ingrid een speciaal plekje in hun hart.
Herman was na die wilde periode ook ineens erg rustig, veel slapen en niet erg gesteld op aaien. 

Inmiddels gaat het beter, maar het is nog steeds niet helemaal over. Ze heeft weer zin in buiten spelen, door de tuin rennen, in bomen klimmen en op schoot liggen. 
Merkwaardig genoeg is het vervelende meubelkrabben ineens veel minder geworden en ze kan weer heerlijk languit lui op de poef liggen.

 Ook het groene paard (op de foto blauw) is weer in trek om eens flink te molesteren. Alhoewel het inmiddels niet veel paard meer is (ik vond het paard overigens altijd al niet zo veel op een paard lijken).

De relatie met Ivo is een haat liefde verhouding. Ivo wordt regelmatig besprongen, als hij door de tuin wandelt op zijn rustige tempo dan rent Herman steeds achter hem  aan, bespringt hem en verstopt zich achter een struik voor een nieuwe sprong. Ivo is hier niet altijd blij mee en soms geeft hij haar een tik. Maar daar zit Herman helemaal niet mee. 
Maar er zijn ook dagen met meer romantiek. Bijvoorbeeld als ze samen op de bank voor het huis in de zon liggen. 

 
Samen eten gaat helaas niet. Herman duwt die grote Ivo gewoon opzij en eet zijn bakje leeg. Ivo accepteert het gelaten. Herman eet binnen en Ivo eet buiten. Als ze beiden klaar zijn, wil Herman direct naar buiten en rent dan als een speer naar het bakje van Ivo om te inspecteren of er iets achter gebleven is. Meestal is dat ook zo en dan zorgt Herman er voor dat ook dat bakje tot de laatste kruimel leeggemaakt wordt.

Inmiddels hebben we nog een poes in huis, maar wel een heel bijzondere. Afgelopen zondag kreeg ik van Marleen een grote ingelijste foto van een kunstzinnige poes. Een foto die mijn aanstaande schoonzoon Rein had gemaakt in opdracht van de Volkskrant. De poes op de foto is geheel samengesteld uit poezenspeeltjes en -voedsel.

  

Ivo betrekt nieuwe woning

Ik had eergisteren mijn verhaal nog maar net gepubliceerd, of ik zag Ivo in zijn nieuwe hokje zitten. Heeft ie het toch gedaan!!!

Nu zit hij iedere dag 's morgens en 's middags in zijn huisje te wachten tot zijn bakje met vlees buiten wordt gezet. Hij kan er droog zitten en enigszins beschermd tegen de kou.  

Herman is nog altijd niet helemaal de oude. Maar ja, het is ook niet niets als ze zo maar, ongevraagd!, je eierstokjes uit je lijfje halen. En dan ook nog zo'n gek touwtje in je buik. En tot overmaat van ramp hebben ze ook nog een deel van je buik kaal geschoren. 
Het lijkt erop dat Herman even niet meer zo veel van ons wil weten.

                                                Lui slapen lukt nog erg goed.

Toch nog eens naar dat gekke touwtje kijken

Even een beetje schoon wassen

                       Maar dat harde stijve touwtje prikt dan heel vervelend in je neus

Ze zijn me aan het begluren

Over een paar dagen mag Herman weer naar buiten en dan zal alles weer als vanouds zijn.

Herman onder het mes

Gisteren was het dan zo ver, Herman werd gesteriliseerd. 's Morgens om 09.00 uur moesten we bij dokter Hans zijn. 
Herman moest nuchter zijn. Maar aangezien Herman altijd als eerste ontbijt, was ze nu zeer ontstemd dat ze geen eten kreeg. Terwijl wij zaten te ontbijten ging ze bijzonder vervelend doen. Dat wil zeggen overal aan krabben en bijten om op die manier te laten merken dat ze toch echt wilde eten. Om haar te laten stoppen, hebben we haar alvast in haar transportkist gezet. Dat was natuurlijk helemaal tegen het zere been. Ik had niet gedacht dat ze zo woest zou proberen om uit de kist te komen. 
Vorige keer hebben we haar zo gewogen, dus kist leeg en daarna kist met Herman er in. Maar nu ging ze zo te keer dat het niet mogelijk was om goed de stand van de weegschaal af te lezen. 

Om 09.00 uur Herman afgeleverd bij dokter Hans en afgesproken dat ze ook direct gechipt zou worden.

Rond drie uur hebben we haar opgehaald. De dokter had vakkundig een heel mooi ritsje op haar buik gemaakt en haar gewogen: 2,1 kg. 

Nu was ze wel heel erg rustig, nog een beetje slaperig. Thuis gekomen mocht ze weer uit haar kistje. Ze liep nog erg zwalkend en ergens opspringen mislukte regelmatig. Kracht en coördinatie waren duidelijk nog niet op orde ten gevolge van de narcose. 

Marleen moet haar tegenhouden om niet van haar schoot te vallen

 Haar kop hangt een beetje slaperig uit het hokje

 Ook haar favoriete mandje lag toch niet echt lekker

In de loop van de avond werd ze steeds wat actiever en ze zal de komende dagen snel weer de oude zijn. En dan zal ze weer mooi poseren, zittend, liggend of exposerend.

Een probleem dat ons te wachten staat is dat ze minstens een week niet naar buiten mag. En we weten inmiddels wat ze doet als ze haar zin niet krijgt.

Het provisorische huisje van Ivo hebben we een paar dagen later vervangen door een beter model.

Er ligt een hoogpolig tapijt in en het blijft goed droog daar binnen. Maar we hebben Ivo het nog niet zien betrekken helaas. Ivo komt trouw iedere dag 's ochtends en 's avonds zijn maaltijden nuttigen, maar in zijn woning hebben we hem nog niet gezien. Af en toe eet Ivo in de bijkeuken. Dat lukt alleen als ik de deur naar buiten open heb staan en er niemand in de bijkeuken is. Ik zet de deur naar de keuken dan op een kier zodat ik hem wel kan zien en hij mij. Dat mag nog net. Wie weet gaat hij ons nog eens wat meer vertrouwen. 

Herman en Ivo, een paar apart

Jullie hebben al enige tijd niet van Herman en Ivo gehoord. Hun levens zijn in een bepaalde routine terecht gekomen waardoor er niet meer iedere dag een spannend verhaal over geschreven kan worden. Voor ons als adoptie-ouders is er echter iedere dag toch wel weer iets leuks of opwindend te zien.
De routine van Herman verloopt iedere dag volgens hetzelfde patroon. Als ik 's morgens als eerste beneden kom en de deur van de bijkeuken open, wil Herman een minuut of vijf aandacht krijgen in de vorm van aaien zoals in onderstaand filmpje te zien is:

Herman na de nacht

Vervolgens gaat ze in de huiskamer spelen met een van haar vele speeltjes. Bijvoorbeeld voetballen met een hazelnoot. Jammer genoeg is dat niet te filmen vanwege de astronomische snelheid waarmee ze door de kamer rent. 
Zodra Marleen beneden komt, verandert het gedrag van Herman drastisch. Marleen zorgt namelijk voor het eten van Herman en Ivo en dat weet Herman. Ze draait dan voortdurend om de benen van Marleen met haar staart recht omhoog.

Ze maakt een luid jammerend geluid alsof ze een week geen eten heeft gehad (hetgeen echt niet waar is!!!).
Herman en Ivo krijgen tegelijk eten, Herman binnen en Ivo buiten. Maar soms lukt het Herman om naar buiten te glippen op het moment dat Marleen naar binnen komt. Herman heeft het dan voorzien op het bakje van Ivo. Ivo is een absolute lieverd of goedzak en stopt meestal met eten als Herman hem verdringt. Een enkele keer duwt Ivo Herman voorzichtig opzij, wat wel werkt. Maar meestal geeft Herman Ivo een tik op zijn kop waarop Ivo stopt met eten en Herman haar gang laat gaan. Wij grijpen dan in en halen Herman naar binnen zodat Ivo rustig verder kan eten.

Herman en Ivo krijgen eten 

Na het eten gaat Herman naar buiten en rent achter dwarrelende bladeren aan en klimt in bomen. Haar favoriete klimboom is de majestueuze conifeer in de tuin. 

Een paar keer per dag komt ze een half uurtje naar binnen om even uit te rusten.

Tegen zessen is het weer etenstijd en volgt hetzelfde ritueel als in de ochtend. 
Daarna mag ze niet meer naar buiten en gaan wij eten. Herman gaat dan slapen in haar kasteel. 
Als wij naar het journaal gaan kijken, komt Herman steevast op schoot liggen en wil geaaid worden. Maar zo tussen negen en half tien gebeurt er iets in de kleine hersentjes van Herman. Ze wordt dan heel baldadig en vernielzuchtig. Dat houdt dan niet meer op en we verbannen haar dan naar de bijkeuken met een doos speelgoed. Meestal horen we haar dan niet meer tot de volgende ochtend. En dan begint alles van voren af aan.

Omdat Ivo een groot deel van de dag bij ons voor de deur zit, maar niet naar binnen wil, hebben we voor hem een klein onderkomen gebouwd. 

Voorlopig nog heel eenvoudig, maar om te kijken of hij dat op prijs stelt. Natuurlijk was het de nieuwsgierige Herman die er het eerst een kijkje in nam, maar nu ligt Ivo er ook steeds in. Het geval staat onder de dakoverstek zodat het niet erg nat kan worden. Als het bevalt, zullen we het nog een beetje professionaliseren. Ivo verdient tenslotte toch ook een fatsoenlijke slaapplaats.

Herman gelukkig (en wij ook)

We hebben, zoals aangekondigd, Herman vanmorgen naar buiten gelaten. Een natte Ivo (het had heel de nacht geregend) had zijn eten al gehad en zat zich nog te wassen toen Herman naar buiten kwam. Ivo ging even bij Herman kijken (neus aan neus) en kreeg een klein tikje van Herman: "niet al te dicht bij komen hoor". Daarna heeft ze in anderhalf uur heel veel keer de tuin rond gelopen door het struikgewas. Aangezien het nog steeds een beetje regende, hebben we haar binnen geroepen. En warempel, ze kwam! 

Nadat we van de minibieb terug kwamen, mocht Herman weer naar buiten. Het weer knapte op en ze heeft tot zes uur lekker haar energie in de tuin achter gelaten. Het was inmiddels etenstijd. Marleen heeft zoals gebruikelijk twee bakjes met eten klaargemaakt en in de bijkeuken neergezet. Die voor Ivo net over de drempel, die voor Herman een meter verder naar binnen. Door een kier van de deur hebben we ze bespied. Ivo en Herman zaten ieder uit zijn/haar eigen bakje de maaltijd te nuttigen. Herman was eerder klaar en ging zich wassen. Maar zodra Ivo klaar was, ging Herman snel de restanten uit het bakje van Ivo opeten.  Ze kunnen het samen prima vinden zo te zien. Ivo gedraagt zich als een soort oudere oom voor Herman.
Ivo ging naar buiten en Herman bleef daarna binnen. Morgen wordt het prachtig weer en kan Herman zich weer lekker uitleven buiten.
De hele avond heeft Herman lekker op schoot gelegen. Geen wilde race taferelen meer, althans tot het moment dat ik dit schrijf. We hopen dat het zo blijft.

Herman is niet meer te handhaven (binnen)

Herman heeft nu zo veel energie dat haar gebruikelijke speeltjes niet meer voldoen. Ze ligt rustig op schoot een beetje te slapen en plotseling wordt ze wakker en dan begint het. Ze raast als een gek door de kamer en de keuken, ze rent over de rugleuning van de bank (terwijl wij op de bank zitten), ze rent over tafel, ze klimt in je broekspijpen, ze slipt over de vloer en botst overal tegen aan. Dat kan een hele tijd doorgaan en wij worden er een beetje gek van. Want ze teistert daarbij onze meubels, de leren stoelen bij de eettafel en de stoffenbank.

De enige manier waarop ze nu nog haar lusten botviert zijn het voetballen met een hazelnoot (die ze zelf uit een mand op het aanrecht haalt), helaas is dat door de enorme snelheid waarmee dat gaat, niet te filmen. En door haar dagelijkse gevechten met het groene paard. Aangezien dat toch iedere keer weer mooi is om te zien, heb ik het nog een keer gefilmd.

Herman in gevecht met het groene paard 

Ze moet naar buiten om daar haar energie kwijt te raken door in de tuin te rennen en in bomen te klimmen. Maar ze is nog niet gesteriliseerd! en we kunnen geen heel nest met Hermans in ons huis hebben. We vinden haar eigenlijk nog een beetje te klein om te laten steriliseren. Daarom hebben we besloten om haar de pil te geven. Vandaag heeft ze de eerste gekregen. Nu kan ze een week veilig buiten spelen. 

Als het goed gaat en ze blijft braaf haar pilletje iedere vrijdag doorslikken, dan wachten we nog enige tijd met die operatie.

Morgenochtend laten we haar dus de tuin in gaan. Ze heeft er al een keer aan kunnen proeven, daar heeft Marleen nog nachtmerries van, en we zullen zien of ze weer voor de avond valt binnen komt. En natuurlijk zijn we benieuwd naar de hernieuwde ontmoeting(en) met Ivo!!!
Wordt vervolgd.

Ivo gaat een drempel over

Ivo komt trouw een keer of drie per dag bij ons eten. Marleen zet zijn bakje neer voor de deur van de bijkeuken en ze is nog niet binnen of daar komt Ivo aangelopen en eet op zijn gemakje het bakje leeg. 
Ons doel is om Ivo steeds tammer te maken. Vandaag hebben we zijn bakje met eten niet buiten voor de deur van de bijkeuken gezet, maar in de bijkeuken. Net over de drempel en met de buitendeur open. Daar moest Ivo wel even over nadenken. Hij ging voor de deur zitten, nog net buiten en overdacht of dit wel een goed plan was, binnen eten. Na enige tijd nadenken (ik weet niet zeker wat zich in die kop afspeelt), stond hij op en kwam sluipend de drempel over en at zijn bakje leeg terwijl hij regelmatig zijn kop oprichtte en naar ons keek. Wij zaten namelijk in het atelier van Marleen naar hem te kijken.
We gaan dit iedere dag herhalen en zijn bakje steeds een beetje verder binnen zetten. Maar vandaag is Ivo voor het eerst een drempel naar binnen over gestapt!!!
Wordt vervolgd. 

                                    Ivo zit buiten te peinzen, is dit een goed idee?

                                Hij gaat er bij liggen. Rustig nadenken, niet haasten!

                  Ivo kan de geur van het vlees niet meer weerstaan en sluipt naar het bakje

                                                      Hij eet zijn bakje leeg

Herman zit graag op haar kasteel naar buiten te kijken als Ivo ligt te zonnen in de tuin. Hun relatie moet nog even voortduren met glas er tussen. 
Ondertussen reageert Herman haar energie af door gevechten te leveren met het groene paard dat inmiddels zijn kop en een poot kwijt is. Maar het is nog niet genoeg, het paard moet volledig gesloopt worden zoals uit het volgende filmpje blijkt.

Herman in gevecht met het groene paard 

Het is echt aan

Het is aan tussen Herman en Ivo

Het is nu definitief zo ver tussen Herman en Ivo. Het is ‘aan’.

Waar blijft-ie nou?

Ivo zit rustig te wachten buiten bij de deur tot Herman naar buiten mag. Hij weet alleen niet dat het nog 2 maanden moet duren. Eerst steriliseren en dan pas naar buiten! 

 

Ook al is Ivo dan wel een ‘geholpen’ kater, of een ‘je weet wel kater’, hij heeft nog wel gevoelens.

Hij zit meermalen per dag naar binnen te kijken in de hoop een glimp op te vangen van  Herman.

Die heeft heus wel belangstelling hoor, heus wel. Al is het nog niet zo serieus als bij Ivo.

Ze heeft nog veel tijd nodig om te spelen, later is vroeg genoeg.

Dus ligt ze lekker bij oma op schoot om heerlijk geaaid te worden.