Herman is een beetje ziek geweest

De afgelopen maand is het met het gedrag van Herman als een jojo gegaan. Na de sterilisatie veranderde het gedrag van Herman enorm. Als ze iets wilde en haar zin niet direct kreeg, ging ze aan de stoelen krabben. Ze had niet meer de rust om lekker op schoot te liggen en geaaid te worden. Na een paar minuten was het klaar en begon het gedonder. Ze probeerde op die manier steeds aandacht te trekken. Onze reactie was dan steevast:

• Overdag, naar buiten zetten (dat wilde ze ook heel graag);
• 's Avonds, naar de bijkeuken;

Dat was wel een lastige, nogal puberale periode. Een ding was wel hetzelfde gebleven, de onverzadigbare drang naar eten. We moeten geen eten op het aanrecht of op tafel laten staan want aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid gaat ze even proeven.

Filmpje:  Herman en Ivo krijgen eten

Vorige week begon Herman plotseling braakneigingen te vertonen waarbij ze steeds een soort schreeuw gaf. Maar er kwam niets naar buiten. Eerste gedachte was dar ze buiten iets fouts gegeten had zoals een wesp of een giftige plant (vingerhoedskruid, ricinus). Natuurlijk een bezoekje aan dokter Hans van dierenkliniek De Schelde gebracht. Hij haar heeft onderzocht, een röntgenfoto gemaakt om te kijken of er iets klem zat in haar ingewanden en een prikje tegen de misselijkheid gegeven. Er werd geen duidelijke oorzaak gevonden. Dokter Hans zei dat we gerust 's avonds nog even konden bellen als het niet beter zou gaan, want Herman heeft bij dokter Hans & Ingrid een speciaal plekje in hun hart.
Herman was na die wilde periode ook ineens erg rustig, veel slapen en niet erg gesteld op aaien. 

Inmiddels gaat het beter, maar het is nog steeds niet helemaal over. Ze heeft weer zin in buiten spelen, door de tuin rennen, in bomen klimmen en op schoot liggen. 
Merkwaardig genoeg is het vervelende meubelkrabben ineens veel minder geworden en ze kan weer heerlijk languit lui op de poef liggen.

 Ook het groene paard (op de foto blauw) is weer in trek om eens flink te molesteren. Alhoewel het inmiddels niet veel paard meer is (ik vond het paard overigens altijd al niet zo veel op een paard lijken).

De relatie met Ivo is een haat liefde verhouding. Ivo wordt regelmatig besprongen, als hij door de tuin wandelt op zijn rustige tempo dan rent Herman steeds achter hem  aan, bespringt hem en verstopt zich achter een struik voor een nieuwe sprong. Ivo is hier niet altijd blij mee en soms geeft hij haar een tik. Maar daar zit Herman helemaal niet mee. 
Maar er zijn ook dagen met meer romantiek. Bijvoorbeeld als ze samen op de bank voor het huis in de zon liggen. 

 
Samen eten gaat helaas niet. Herman duwt die grote Ivo gewoon opzij en eet zijn bakje leeg. Ivo accepteert het gelaten. Herman eet binnen en Ivo eet buiten. Als ze beiden klaar zijn, wil Herman direct naar buiten en rent dan als een speer naar het bakje van Ivo om te inspecteren of er iets achter gebleven is. Meestal is dat ook zo en dan zorgt Herman er voor dat ook dat bakje tot de laatste kruimel leeggemaakt wordt.

Inmiddels hebben we nog een poes in huis, maar wel een heel bijzondere. Afgelopen zondag kreeg ik van Marleen een grote ingelijste foto van een kunstzinnige poes. Een foto die mijn aanstaande schoonzoon Rein had gemaakt in opdracht van de Volkskrant. De poes op de foto is geheel samengesteld uit poezenspeeltjes en -voedsel.