Ivo betrekt nieuwe woning

Ik had eergisteren mijn verhaal nog maar net gepubliceerd, of ik zag Ivo in zijn nieuwe hokje zitten. Heeft ie het toch gedaan!!!

Nu zit hij iedere dag 's morgens en 's middags in zijn huisje te wachten tot zijn bakje met vlees buiten wordt gezet. Hij kan er droog zitten en enigszins beschermd tegen de kou.  

Herman is nog altijd niet helemaal de oude. Maar ja, het is ook niet niets als ze zo maar, ongevraagd!, je eierstokjes uit je lijfje halen. En dan ook nog zo'n gek touwtje in je buik. En tot overmaat van ramp hebben ze ook nog een deel van je buik kaal geschoren. 
Het lijkt erop dat Herman even niet meer zo veel van ons wil weten.

                                                Lui slapen lukt nog erg goed.

Toch nog eens naar dat gekke touwtje kijken

Even een beetje schoon wassen

                       Maar dat harde stijve touwtje prikt dan heel vervelend in je neus

Ze zijn me aan het begluren

Over een paar dagen mag Herman weer naar buiten en dan zal alles weer als vanouds zijn.

Herman onder het mes

Gisteren was het dan zo ver, Herman werd gesteriliseerd. 's Morgens om 09.00 uur moesten we bij dokter Hans zijn. 
Herman moest nuchter zijn. Maar aangezien Herman altijd als eerste ontbijt, was ze nu zeer ontstemd dat ze geen eten kreeg. Terwijl wij zaten te ontbijten ging ze bijzonder vervelend doen. Dat wil zeggen overal aan krabben en bijten om op die manier te laten merken dat ze toch echt wilde eten. Om haar te laten stoppen, hebben we haar alvast in haar transportkist gezet. Dat was natuurlijk helemaal tegen het zere been. Ik had niet gedacht dat ze zo woest zou proberen om uit de kist te komen. 
Vorige keer hebben we haar zo gewogen, dus kist leeg en daarna kist met Herman er in. Maar nu ging ze zo te keer dat het niet mogelijk was om goed de stand van de weegschaal af te lezen. 

Om 09.00 uur Herman afgeleverd bij dokter Hans en afgesproken dat ze ook direct gechipt zou worden.

Rond drie uur hebben we haar opgehaald. De dokter had vakkundig een heel mooi ritsje op haar buik gemaakt en haar gewogen: 2,1 kg. 

Nu was ze wel heel erg rustig, nog een beetje slaperig. Thuis gekomen mocht ze weer uit haar kistje. Ze liep nog erg zwalkend en ergens opspringen mislukte regelmatig. Kracht en coördinatie waren duidelijk nog niet op orde ten gevolge van de narcose. 

Marleen moet haar tegenhouden om niet van haar schoot te vallen

 Haar kop hangt een beetje slaperig uit het hokje

 Ook haar favoriete mandje lag toch niet echt lekker

In de loop van de avond werd ze steeds wat actiever en ze zal de komende dagen snel weer de oude zijn. En dan zal ze weer mooi poseren, zittend, liggend of exposerend.

Een probleem dat ons te wachten staat is dat ze minstens een week niet naar buiten mag. En we weten inmiddels wat ze doet als ze haar zin niet krijgt.

Het provisorische huisje van Ivo hebben we een paar dagen later vervangen door een beter model.

Er ligt een hoogpolig tapijt in en het blijft goed droog daar binnen. Maar we hebben Ivo het nog niet zien betrekken helaas. Ivo komt trouw iedere dag 's ochtends en 's avonds zijn maaltijden nuttigen, maar in zijn woning hebben we hem nog niet gezien. Af en toe eet Ivo in de bijkeuken. Dat lukt alleen als ik de deur naar buiten open heb staan en er niemand in de bijkeuken is. Ik zet de deur naar de keuken dan op een kier zodat ik hem wel kan zien en hij mij. Dat mag nog net. Wie weet gaat hij ons nog eens wat meer vertrouwen. 

Herman en Ivo, een paar apart

Jullie hebben al enige tijd niet van Herman en Ivo gehoord. Hun levens zijn in een bepaalde routine terecht gekomen waardoor er niet meer iedere dag een spannend verhaal over geschreven kan worden. Voor ons als adoptie-ouders is er echter iedere dag toch wel weer iets leuks of opwindend te zien.
De routine van Herman verloopt iedere dag volgens hetzelfde patroon. Als ik 's morgens als eerste beneden kom en de deur van de bijkeuken open, wil Herman een minuut of vijf aandacht krijgen in de vorm van aaien zoals in onderstaand filmpje te zien is:

Herman na de nacht

Vervolgens gaat ze in de huiskamer spelen met een van haar vele speeltjes. Bijvoorbeeld voetballen met een hazelnoot. Jammer genoeg is dat niet te filmen vanwege de astronomische snelheid waarmee ze door de kamer rent. 
Zodra Marleen beneden komt, verandert het gedrag van Herman drastisch. Marleen zorgt namelijk voor het eten van Herman en Ivo en dat weet Herman. Ze draait dan voortdurend om de benen van Marleen met haar staart recht omhoog.

Ze maakt een luid jammerend geluid alsof ze een week geen eten heeft gehad (hetgeen echt niet waar is!!!).
Herman en Ivo krijgen tegelijk eten, Herman binnen en Ivo buiten. Maar soms lukt het Herman om naar buiten te glippen op het moment dat Marleen naar binnen komt. Herman heeft het dan voorzien op het bakje van Ivo. Ivo is een absolute lieverd of goedzak en stopt meestal met eten als Herman hem verdringt. Een enkele keer duwt Ivo Herman voorzichtig opzij, wat wel werkt. Maar meestal geeft Herman Ivo een tik op zijn kop waarop Ivo stopt met eten en Herman haar gang laat gaan. Wij grijpen dan in en halen Herman naar binnen zodat Ivo rustig verder kan eten.

Herman en Ivo krijgen eten 

Na het eten gaat Herman naar buiten en rent achter dwarrelende bladeren aan en klimt in bomen. Haar favoriete klimboom is de majestueuze conifeer in de tuin. 

Een paar keer per dag komt ze een half uurtje naar binnen om even uit te rusten.

Tegen zessen is het weer etenstijd en volgt hetzelfde ritueel als in de ochtend. 
Daarna mag ze niet meer naar buiten en gaan wij eten. Herman gaat dan slapen in haar kasteel. 
Als wij naar het journaal gaan kijken, komt Herman steevast op schoot liggen en wil geaaid worden. Maar zo tussen negen en half tien gebeurt er iets in de kleine hersentjes van Herman. Ze wordt dan heel baldadig en vernielzuchtig. Dat houdt dan niet meer op en we verbannen haar dan naar de bijkeuken met een doos speelgoed. Meestal horen we haar dan niet meer tot de volgende ochtend. En dan begint alles van voren af aan.

Omdat Ivo een groot deel van de dag bij ons voor de deur zit, maar niet naar binnen wil, hebben we voor hem een klein onderkomen gebouwd. 

Voorlopig nog heel eenvoudig, maar om te kijken of hij dat op prijs stelt. Natuurlijk was het de nieuwsgierige Herman die er het eerst een kijkje in nam, maar nu ligt Ivo er ook steeds in. Het geval staat onder de dakoverstek zodat het niet erg nat kan worden. Als het bevalt, zullen we het nog een beetje professionaliseren. Ivo verdient tenslotte toch ook een fatsoenlijke slaapplaats.

Herman gelukkig (en wij ook)

We hebben, zoals aangekondigd, Herman vanmorgen naar buiten gelaten. Een natte Ivo (het had heel de nacht geregend) had zijn eten al gehad en zat zich nog te wassen toen Herman naar buiten kwam. Ivo ging even bij Herman kijken (neus aan neus) en kreeg een klein tikje van Herman: "niet al te dicht bij komen hoor". Daarna heeft ze in anderhalf uur heel veel keer de tuin rond gelopen door het struikgewas. Aangezien het nog steeds een beetje regende, hebben we haar binnen geroepen. En warempel, ze kwam! 

Nadat we van de minibieb terug kwamen, mocht Herman weer naar buiten. Het weer knapte op en ze heeft tot zes uur lekker haar energie in de tuin achter gelaten. Het was inmiddels etenstijd. Marleen heeft zoals gebruikelijk twee bakjes met eten klaargemaakt en in de bijkeuken neergezet. Die voor Ivo net over de drempel, die voor Herman een meter verder naar binnen. Door een kier van de deur hebben we ze bespied. Ivo en Herman zaten ieder uit zijn/haar eigen bakje de maaltijd te nuttigen. Herman was eerder klaar en ging zich wassen. Maar zodra Ivo klaar was, ging Herman snel de restanten uit het bakje van Ivo opeten.  Ze kunnen het samen prima vinden zo te zien. Ivo gedraagt zich als een soort oudere oom voor Herman.
Ivo ging naar buiten en Herman bleef daarna binnen. Morgen wordt het prachtig weer en kan Herman zich weer lekker uitleven buiten.
De hele avond heeft Herman lekker op schoot gelegen. Geen wilde race taferelen meer, althans tot het moment dat ik dit schrijf. We hopen dat het zo blijft.

Herman is niet meer te handhaven (binnen)

Herman heeft nu zo veel energie dat haar gebruikelijke speeltjes niet meer voldoen. Ze ligt rustig op schoot een beetje te slapen en plotseling wordt ze wakker en dan begint het. Ze raast als een gek door de kamer en de keuken, ze rent over de rugleuning van de bank (terwijl wij op de bank zitten), ze rent over tafel, ze klimt in je broekspijpen, ze slipt over de vloer en botst overal tegen aan. Dat kan een hele tijd doorgaan en wij worden er een beetje gek van. Want ze teistert daarbij onze meubels, de leren stoelen bij de eettafel en de stoffenbank.

De enige manier waarop ze nu nog haar lusten botviert zijn het voetballen met een hazelnoot (die ze zelf uit een mand op het aanrecht haalt), helaas is dat door de enorme snelheid waarmee dat gaat, niet te filmen. En door haar dagelijkse gevechten met het groene paard. Aangezien dat toch iedere keer weer mooi is om te zien, heb ik het nog een keer gefilmd.

Herman in gevecht met het groene paard 

Ze moet naar buiten om daar haar energie kwijt te raken door in de tuin te rennen en in bomen te klimmen. Maar ze is nog niet gesteriliseerd! en we kunnen geen heel nest met Hermans in ons huis hebben. We vinden haar eigenlijk nog een beetje te klein om te laten steriliseren. Daarom hebben we besloten om haar de pil te geven. Vandaag heeft ze de eerste gekregen. Nu kan ze een week veilig buiten spelen. 

Als het goed gaat en ze blijft braaf haar pilletje iedere vrijdag doorslikken, dan wachten we nog enige tijd met die operatie.

Morgenochtend laten we haar dus de tuin in gaan. Ze heeft er al een keer aan kunnen proeven, daar heeft Marleen nog nachtmerries van, en we zullen zien of ze weer voor de avond valt binnen komt. En natuurlijk zijn we benieuwd naar de hernieuwde ontmoeting(en) met Ivo!!!
Wordt vervolgd.

Ivo gaat een drempel over

Ivo komt trouw een keer of drie per dag bij ons eten. Marleen zet zijn bakje neer voor de deur van de bijkeuken en ze is nog niet binnen of daar komt Ivo aangelopen en eet op zijn gemakje het bakje leeg. 
Ons doel is om Ivo steeds tammer te maken. Vandaag hebben we zijn bakje met eten niet buiten voor de deur van de bijkeuken gezet, maar in de bijkeuken. Net over de drempel en met de buitendeur open. Daar moest Ivo wel even over nadenken. Hij ging voor de deur zitten, nog net buiten en overdacht of dit wel een goed plan was, binnen eten. Na enige tijd nadenken (ik weet niet zeker wat zich in die kop afspeelt), stond hij op en kwam sluipend de drempel over en at zijn bakje leeg terwijl hij regelmatig zijn kop oprichtte en naar ons keek. Wij zaten namelijk in het atelier van Marleen naar hem te kijken.
We gaan dit iedere dag herhalen en zijn bakje steeds een beetje verder binnen zetten. Maar vandaag is Ivo voor het eerst een drempel naar binnen over gestapt!!!
Wordt vervolgd. 

                                    Ivo zit buiten te peinzen, is dit een goed idee?

                                Hij gaat er bij liggen. Rustig nadenken, niet haasten!

                  Ivo kan de geur van het vlees niet meer weerstaan en sluipt naar het bakje

                                                      Hij eet zijn bakje leeg

Herman zit graag op haar kasteel naar buiten te kijken als Ivo ligt te zonnen in de tuin. Hun relatie moet nog even voortduren met glas er tussen. 
Ondertussen reageert Herman haar energie af door gevechten te leveren met het groene paard dat inmiddels zijn kop en een poot kwijt is. Maar het is nog niet genoeg, het paard moet volledig gesloopt worden zoals uit het volgende filmpje blijkt.

Herman in gevecht met het groene paard 

Het is echt aan

Het is aan tussen Herman en Ivo

Het is nu definitief zo ver tussen Herman en Ivo. Het is ‘aan’.

Waar blijft-ie nou?

Ivo zit rustig te wachten buiten bij de deur tot Herman naar buiten mag. Hij weet alleen niet dat het nog 2 maanden moet duren. Eerst steriliseren en dan pas naar buiten! 

 

Ook al is Ivo dan wel een ‘geholpen’ kater, of een ‘je weet wel kater’, hij heeft nog wel gevoelens.

Hij zit meermalen per dag naar binnen te kijken in de hoop een glimp op te vangen van  Herman.

Die heeft heus wel belangstelling hoor, heus wel. Al is het nog niet zo serieus als bij Ivo.

Ze heeft nog veel tijd nodig om te spelen, later is vroeg genoeg.

Dus ligt ze lekker bij oma op schoot om heerlijk geaaid te worden.

Herman breekt uit!

Herman breekt uit!

Herman lijkt als ze op je schoot te slapen ligt een lief klein pluizebolletje. ’s Avonds verandert ze echter in een furie die door de hele kamer, keuken en bijkeuken heenrent, over de stoelen, onder de tafel door en weer terug. Overal slaat ze haar nagels in en ze gunt me geen minuut rust.

Daarbij oefent ze heel serieus het spel van de jacht. Ze gedraagt zich als een leeuw die dan weer met haar prooi (het groene paard) vecht en dan weer deze heen en weer door de kamer sleept. Ik zou niet graag een echte prooi van haar zijn want ze is superfel! Snel in haar reflexen, oren plat naar achteren en al haar poten gebruikend om haar groene paard vast te houden. Ze heeft hem al wel 999 keer de dodelijke nekbeet gegeven.

 Herman met het groene paard

Zo ook gisteravond.

Het was half elf en ik wilde nog wat skypen met Louis in Suriname. Maar onze dame had andere plannen.

Ik wilde haar naar de bijkeuken bonjouren. Eerst de kattenbak schoonmaken, haar met een beetje vlees paaien en dan de deur van de bijkeuken dichtdoen.

Nu heeft ze als ik haar kattenbak schoonmaak altijd veel belangstelling. Interessant, die balletjes! “Wegwezen Herman! “ Ik doe het in een krant, vouw die op en ga door de achterdeur naar buiten, naar de kliko. Het stinkt namelijk zo in de afvalbak in de keuken.

Daarna doe ik een beetje vlees op een schoteltje en reken erop dat ze schreeuwend van de honger aan zal vallen. Het blijft echter oorverdovend stil.

Waar is Herman?

Nergens!

Dit is niet normaal. Is ze dan toch zonder dat ik het gemerkt heb met me mee geglipt naar buiten? Ik heb niets gemerkt! Het moet haast wel.

Buiten kijken. Het is behoorlijk gaan waaien maar het is niet koud. Bomen wuiven en droge bladeren vliegen door de tuin.

Daar hoor ik angstig miauwen! Het is pikdonker, ik zie niets!

Wij hebben in een deel van de tuin vrij veel ondoordringbare struiken. Daar komt het geluid vandaan.

Is ze van angst in een boom geklommen? Durft ze er niet meer uit? Is ze gewond of zit ze ergens vast? Ook met een zaklamp kan ik haar niet zien, alleen horen.

Ik moet me er bij neerleggen dat ze de nacht buiten door moet brengen. Het is half twee en ik moet morgen om 7 uur weer op.

Hoe zal ik haar morgen weer vinden? Misschien wel verkracht door die zwarte kater? Die was deze avond in de tuin aan het vechten met Ivo. Ivo dreef hem 6 meter omhoog de Larix in. Goed zo Ivo!

Ze is ook nog niet gechipt, want ze kwam toch nog niet buiten. Dat zouden we doen bij de sterilisatie.

De volgende morgen zodra het een beetje licht werd ging ik naar buiten. Nog geen Herman. Ook niet nadat ik roepend door de tuin liep. Waar was ze? Ik moest de hele ochtend weg.

Daar zag ik haar, maar ze rende keihard de andere kant op. Nou ja! Dan moet ze het zelf maar weten.

Tussen de middag nog geen Herman en ik besloot om buiten te gaan zitten met haar bakje. En daar kwam ze. Maar Ivo kwam ook! Herman zorgde er echter voor niet te dicht bij mij te komen.

Uiteindelijk heb ik vlees voor Ivo neer gezet, de deur van de bijkeuken opengelaten en in de bijkeuken haar eigen etensbakje neergezet.

Ivo kwam dadelijk aangedraafd, maar ook Herman! Ze wilde mee eten uit zijn bakje. Ivo liet haar maar een beetje rond zich heen dwarrelen en at onverstoorbaar door.

Ha, daar zag ze haar eigen bakje in de bijkeuken. En vervolgens ging ze binnen haar eigen bakje leeg eten. Ik kon de deur dicht doen!

Ze is zich nog luid spinnend gaan wassen en heeft vervolgens de hele middag uiterst tevreden liggen slapen.

Dank je wel Ivo voor de hulp! Een ridder voor prinses Herman! Hij heeft extra vlees gekregen als dank.