Izzy

Op de blog van 12 september kwam de volgende reactie van een van de lezers:

"Hallo ik ben Izzy een roodharig poesje en ik ben fan van jou.ik ben ongeveer even oud en mijn jonge leventje lijkt ook op dat van jou ik ben ook een vondeling maar heb nu een supergoed adoptie gezin,misschien kunnen we correspondentie vriendjes worden! Pootje van Izzy"

Hier het antwoord van Herman:
"Hallo Izzy,
Ik vind het geweldig leuk dat je mijn stukjes leest en leuk vindt. Ik vind het ook heel erg fijn dat jij het ook zo goed hebt bij jouw adoptie-ouders. Maar ik weet helemaal niet waar je woont en hoe je er uit ziet. Ik zou het leuk vinden als je me een paar foto's zou sturen. Dan zal ik ze in mijn  blog opnemen zodat alle lezers jou ook kunnen zien. Je kan foto's mailen naar plantage@home.nl. Ik wacht met spanning op jouw antwoord. Pootje van Herman"

Na deze leuke blogberichtenwisseling is het jammer om te melden dat Ivo hier nog niet gesignaleerd is. Herman, Marleen en ik hopen dat Ivo alle ellende van de afgelopen twee dagen zo snel mogelijk achter zich laat en weer lekker iedere dag zijn drie maaltijden hier komt nuttigen.

Ivo blijkt Houdini te zijn

Vanochtend om iets voor negen uur met de kooi met Ivo er in naar de dokter. Ivo daar afgeleverd met de afspraak dat we hem om half twaalf weer zouden ophalen. Toen we om half twaalf arriveerden bij de kliniek, werden we verrast. Ivo was bij het overbrengen van de vangkooi naar de speciale kooi waarin hij verdoofd zou worden, ontsnapt. Dat lukt nooit, maar bij Ivo wel. Ivo heeft vervolgens een chaos aangericht in de operatiekamer in zijn pogingen om uit die kamer te ontsnappen. Wij hebben de verwoesting met eigen ogen mogen aanschouwen. Inmiddels had dokter Hans vakkundig met een speciale vangstok voor honden d.m.v. een lus om zijn nek, Ivo weer gevangen en hem in de speciale kooi gezet. Nadat alle rommel opgeruimd was, kon Ivo geopereerd worden door dokter Hans (die bij nader inzien veel minder grote handen heeft dan ik in een eerder bericht had gesuggereerd, excuses daar voor).
We hebben Ivo slapend meegenomen naar huis om kwart over twaalf. Met de dokter hebben we besproken dat het verstandig was om hem in de schuur te leggen en deze af te sluiten om te voorkomen dat hij nog half slapend in de vijver zou kunnen lopen. Om een uur of zes zou hij wel voldoende bij kennis zijn om veilig weg te kunnen lopen. Zo gezegd, zo gedaan. 

                                    Ivo slapend in een mand in de schuur 

Maar Ivo bleek een heel sterke kat te zijn. We waren gewaarschuwd door wat er in de kliniek was gebeurd. Ik had de schuur niet helemaal afgesloten, maar tot halve hoogte zodat we een oogje in het zeil konden houden. 

                       Een groot stuk karton en een zware stoel voor de deuropening

Toen in om half twee ging kijken in de schuur begon Ivo voorzichtig zijn kop te bewegen. 

                                                   Ivo richt zijn kop op 

Hij legde zijn kop weer neer, richtte zijn kop nogmaals op, stond op, keek me aan en sprong met een enorme sprong over de afscheiding en langs mij heen en rende weg. Daarna hebben we Ivo niet meer gezien.

                                Ivo richt zijn kop nogmaals op en weg was Ivo

Het ging zo super snel dat ik daar geen foto van heb kunnen maken.
Nu maar hopen dat Ivo niet zo erg geschrokken is van het vangen in de kooi en alles daarna, dat hij onze tuin de rest van zijn leven zal mijden. Maar wij denken dat het lekkere eten hier toch wel zijn schroom zal overwinnen en volgens mij hebben katten niet zo'n goed geheugen. 
Herman is al twee keer mee geweest naar de dokter en vond dat helemaal niet leuk (is uitgebreid beschreven). En kijk Herman nu eens prinses heerlijk bij mij op schoot liggen.  
                                             Herman is alles weer vergeten.

Ivo gevangen

Gisteren was ik getuige van iets leuks. Ik stond in de keuken en hoorde Herman zachtjes miauwen. Toen ik de bijkeuken in liep zag ik daar Herman met haar neus tegen de hordeur en Ivo aan de andere kant met zijn neus tegen de hordeur. Een onverwacht rendez vous dus eigenlijk. Helaas schrok Ivo van mij en ging er direct vandoor. Die twee hadden elkaar al meerdere keren door het glas gezien en nu dus echt neus aan neus.

Vandaag was de dag dat we Ivo zouden vangen. Hij ging al enkele dagen braaf de kooi van de dierenbescherming in om te eten, maar vandaag zou dan de deur achter hem sluiten. Ik had de kooi op enkele plaatsen aangepast om de kans op mislukking zo klein mogelijk te maken en ook om de kans op beschadiging van Ivo zo klein mogelijk te maken. Het ging zoals gepland. Ivo liep de kooi in en de schuif viel met een klap achter hem dicht. 

Natuurlijk schrok hij verschrikkelijk en hij ging heel erg te keer om zich te bevrijden. We hebben direct doeken over de kooi gelegd om hem aan zo weinig mogelijk prikkels bloot te stellen en we hebben hem in de schaduw gezet en met een stuk karton nog verder tegen zonlicht beschermd. Af en toe staat de kooi nog te schudden als Ivo verwoede pogingen doet.

Morgen om 09.00 uur staan we bij de dokter op de stoep en dan mogen dokter Ingrid en dokter Hans de klus verder afmaken. 's Middags mag Ivo lekker bijkomen in de tuin.

De dierenbescherming heeft contracten met twee dierenklinieken in Roosendaal en Bergen op Zoom voor het castreren of steriliseren van zwerfkatten. Wij vinden het raar dat niet alle dierenartsen daar aan mee kunnen doen als ze dat willen. Wij hebben besloten om Ivo bij onze eigen kliniek De Schelde te laten helpen. 

Een nieuwe kooi voor Ivo en de enge oma heeft nieuwe balletjes gekocht voor Herman

Vandaag hebben we boodschappen gedaan. We hebben Herman in de huiskamer gelaten. Ze lag zo lief te slapen in een stoel met een mooie paarse handdoek erop speciaal voor haar. Ze wrijft al in haar oogjes.

                                            Ze kijkt ons nog eens slaperig aan

                                                      Ze rekt zich uit

                                                     En ze gaat slapen

Toen we terug kwamen van boodschappen doen, bleek dat ze niet alleen maar had liggen slapen.

En even later, tijdens het eten, wilde Herman natuurlijk ook weer aan tafel. Het blijft echter heel moeilijk voor haar om niet even alles op tafel van dichtbij te gaan bekijken. Tot zo ver en niet verder!!!

De enge oma uit Wouw belde op dat ze al nieuwe balletjes / pompoentjes voor Herman had gekocht. We zullen ze zo snel mogelijk gaan ophalen.

Voor Ivo hebben we inmiddels een veel grotere vangkooi ontvangen. Ivo heeft hem al uitgetest en hij past er goed in. De merels in de tuin hebben de kooi ook al getest. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat wij merels gaan vangen.

                            Ivo is al goed gewend om in de kooi zijn eten op te eten.

De planning is nu om de kooi woensdag avond dicht te laten gaan. Dan brengen we hem donderdag ochtend vroeg naar dokter Ingrid of Hans. Donderdag middag loopt hij weer vrij rond bij ons in de tuin. 
Het is soms niet eerlijk verdeeld in de wereld, Herman krijgt nieuwe balletjes en Ivo raakt ze kwijt.

Speeltje kwijt, Herman huilt

In de vakantie dit jaar had Marleen een klein tasje gekocht in Spanje. Het is een heel leuk tasje met enkele kleine pompoentjes er aan. 

Gisteren brak er zo'n balletje af en Herman vond het een geweldig speeltje. Nadat we gisteravond om 23.45 uur thuis kwamen, ging Herman er mee aan de slag. Ze voetbalde er mee in een razend tempo, helaas veel te snel om met de camera bij te houden. Na een voetbalsolo pakte ze steeds het balletje in haar bek en verstopte het in een papieren zak. Daarna zocht ze het op en begon het spel opnieuw, zoals te zien in het filmpje. Maar soms kon ze het balletje niet meer vinden en dan vond ze dat zo erg dat ze heel hard begon te kermen. Als we haar dan hielpen bij het terugvinden, was het weer over met het verdriet.

Speeltje kwijt, Herman huilt

Helaas is Herman soms een beetje overmoedig en onverstandig en voetbalt ze te dichtbij de convectorput. Enkele dagen geleden hebben we de roosters verwijderd en alle speeltjes die in de afgelopen weken in de convectorput verdwenen zijn, er weer uitgevist. Maar nu viel dit, voor Herman zo enorm belangrijke balletje, ook in de put. Ze heeft wel een half uur lopen zoeken en schreeuwen, maar we hadden geen zin om midden in de nacht weer die roosters weg te halen.

De volgende ochtend toen ik de deur naar de kamer opende, begon ze direct weer te zoeken en te schreeuwen. Marleen heeft een alternatief balletje voor haar gemaakt. Dat vond ze ook wel leuk, maar toch niet zo leuk als dat ene balletje dat nu daar in die diepe afgrond onder die roosters ligt. Marleen en ik hebben toch maar weer de roosters er af gehaald, maar we konden het balletje niet meer vinden. Het ligt onder de radiator.
Mogelijke oplossingen:

1. Nog een balletje afknippen van het tasje van Marleen (veto);
2. Zelf zo'n balletje maken (wordt nooit zo mooi);
3. Enkele vergelijkbare balletjes kopen (bij de 3 Leeuwtjes in Wouw);

We hebben gekozen voor optie 3. De enge oma uit Wouw gaat ze morgen kopen. Dan maar hopen dat ze die balletjes net zo leuk zal vinden. Anders moeten we misschien deskundige psychologische hulp gaan inroepen voor Herman. 

Herman maakt pirouettes in de lucht

Herman had vandaag een vrolijke bui. Vanmorgen tijdens het ontbijt was ze al weer fanatiek aan het spelen. Maar ook alvast aan het oefenen voor de vrije kuur op de mat. Tijdens een gevecht met een nauwelijks zichtbaar stukje karton maakte ze meerdere pirouettes in de lucht, te zien in onderstaande filmpje. Heb even geduld, de pirouettes komen niet direct in het begin. 

pirouettes in de lucht

Na deze ochtendgymnastiek moest er natuurlijk gerust worden. Het kasteel van Herman bevat meerdere niveaus. Op het één na hoogste niveau bevindt zich een heerlijk mandje waar ze precies in past (over enkele maanden niet meer denk ik). Daar kan ze in liggen en naar buiten kijken, ze kan er in slapen en ze kan er ook enkele favoriete speeltjes meenemen om beter in slaap te kunnen vallen.

                                                Met je eigen knuffel in bed

lekker naar buiten kijken

                                                           Slapen

Ivo krijgt steeds minder schroom. Enkele weken geleden moesten er toch minstens 10 meter afstand zijn tussen zijn voerbakje en ons als we in de tuin zaten. Nu ligt hij op een afstand van minder dan drie meter rustig te wachten tot we zijn bakje vullen. Hij begint al naar zijn bakje toe te lopen, terwijl wij nog niet weg zijn. 

Wij wachten rustig op een grotere kooi om hem veilig te kunnen vangen. Ik ben er van overtuigd dat ik Ivo in de toekomst kan aaien.

Ivo te groot voor kooi en Herman (weer) teleurgesteld

Vandaag hebben we weer een stapje gezet in het vangproces van Ivo. Door het vlees steeds verder in de kooi te leggen, konden we hem er helemaal in  lokken. Maar toen bleek dat Ivo te groot is voor deze kooi. Als het luik dicht valt, komt misschien de staart van Ivo er tussen. Dat zouden we niet leuk vinden en Ivo al helemaal niet. 
Tevens is het maar de vraag of de deur wel geactiveerd zou worden, want Ivo kan het vlees eten zonder dat hij op het plankje staat dat naar beneden moet gaan onder zijn gewicht. Door zijn afmetingen kan hij bij het vlees zonder op het betreffende plankje te staan. Deze kooi gaan we dus niet gebruiken.

De naam Ivo hebben we niet voor niets gekozen. Er zijn grote gelijkenissen tussen onze Ivo en Ivo Opstelten:

• Postuur
• Manier van doen, heel rustig en bedaard
• Af en toe sukkelachtig
• Ondanks zijn indrukwekkende afmetingen een zacht karakter en geen macho
• En zijn kleuren, grijs (haar), zwart (jasje) en wit (overhemd) ziijn ook de kleuren van de vacht van Ivo

Vandaag moest Herman weer naar dokter Ingrid voor haar tweede prikje en voor een pipetje met medicijn in haar nek. Vandaag was dokter Ingrid er niet, maar dokter Hans (die heeft veel grotere handen). Ondanks de grote handen worstelde Herman zich toch los en dreigde van de behandeltafel te ontsnappen. Gelukkig konden we haar nog net grijpen en ik heb haar min of meer plat gedrukt op de tafel waardoor ze geen kant meer op kon. 
Na een korte inspectie kon ze weer in haar kist waar we haar ook goed moesten vasthouden want toen kwam eerst het prikje. Ze gaf geen kik! Weer stoer!
Daarna moest het pipetje met vloeistof in haar nek gedaan worden. De dokter scheerde eerst een klein plekje kaal zodat de vloeistof goed in de huid opgenomen zou worden. Kist weer dicht en weer naar huis. Na het openen van de kist rende ze weg, kroop weer eens in haar oude vertrouwde verstop plekje achter de foto-albums en liet zich de hele middag niet meer zien. Ze was duidelijk bijzonder teleurgesteld in deze schending van vertrouwen. Zou dat nog goed gemaakt kunnen worden???
Gelukkig kwam ze 's avonds weer te voorschijn en was ze kennelijk alle ellende van de dag weer vergeten.

Ivo laat zich niet (zo maar) foppen

Vandaag werd een vangkooi gebracht door een mevrouw van de dierenbescherming. 

Het is de bedoeling om Ivo te vangen en te laten "helpen" zodat hij niet meer voor (nog meer) nakomelingen kan zorgen. Want zwerfkatten bezorgen overlast en jonge zwerfkatten hebben het in de winter heel erg moeilijk. Maar ook in de hoop dat Ivo beter benaderbaar wordt. 

Om Ivo een beetje te laten wennen aan de vangkooi, hebben we zijn bakje met voer in de opening van de kooi gezet zonder dat de kooi dicht gaat. Maar Ivo is zeer voorzichtig en hij ging op een afstand van een meter of 5 naar de kooi met zijn bakje zitten kijken. We hebben het bakje maar een beetje voor de kooi gezet. Na een paar minuten kon hij het verlangen naar zijn vlees niet weerstaan en heeft hij zijn bakje leeg gegeten. Morgen gaat het bakje met vlees richting opening van de kooi en misschien morgen avond wel in de kooi. We zullen zien hoe makkelijk of moeilijk het zal zijn om hem in de kooi te lokken.

Herman is altijd erg geinteresseerd in eten. Als wij eten, wil Herman ook erg graag aan tafel. Het is toegestaan om net met zijn kopje boven tafel uit te steken, maar niet verder. Maar Herman is volhardend en probeert toch steeds iets verder te gaan. Het liefst zou ze op tafel gaan staan en de borden inspecteren. Dat is natuurlijk streng verboden en ik moet haar dus regelmatig streng toespreken. Ze leert het wel, maar als je zo jong bent, kost het wel eens moeite iets te accepteren.

                                                        Herman aan tafel 

                 Herman kijkt naar een bord (waar overigens niets eetbaars meer op ligt)

                                 Herman gaat te ver en moet gecorrigeerd worden

                      Maar Herman is een volhouder en probeert het nog een paar keer

Er zijn plaatsen waar Herman wel en waar Herman niet mag komen. Op de grond mag ze (bijna) overal komen (alleen beneden natuurlijk). Verder op schoot en op de bank als er een kleedje voor haar ligt. Tafels en aanrecht zijn streng verboden terrein. Dat moet ze nu leren want afleren is bij poezen erg moeilijk.
Maar als ze 's avonds haar vlees krijgt, is ze helemaal tevreden en gaat de deur naar de huiskamer dicht voor de nacht. Haar normale voer bestaat uit brokjes, die zijn namelijk veel gezonder dan de blikjes met vlees uit de winkel. Maar Herman is heel erg gek op het vlees. Kennelijk is die geur zo aantrekkelijk dat een klein beetje vlees voldoende is om haar helemaal tevreden te stellen.

Mama, ik wil weer reizen

Herman zag in de krant de volgende krantenkop:

Nou, Herman niet gezien. Haar reizen zijn al diverse keren beschreven en daar voelt ze helemaal niets voor. Ze wil gewoon in het huis blijven waar ze nu is! Zelfs een nieuwe deur door is al een beetje eng, laat staan naar buiten. Ze begrijpt dan ook niet dat dit kind dat heel graag wel wil.

Herman ziet Ivo nu iedere dag als Ivo komt eten. Ze kijken elkaar in de ogen en met het glas er tussen leren ze elkaar alvast een beetje kennen.

                                                    Ivo is klaar met eten 

  

                                                  Ivo loopt richting Herman

                                          Ivo is ontspannen en rekt zich eens uit

                 Herman kijkt Ivo met grote interesse na als hij na de maaltijd weer verdwijnt

Na de opwinding over Ivo, is het weer tijd voor ontspanning.

Herman speelt dan graag op en in haar kasteel. Daar kan ze veel energie in kwijt en ze vindt het erg leuk. Maar sommige spelletjes leiden tot frustratie zoals te zien in het volgende filmpje.

                                      frustratie

 

Daarna is het weer tijd voor ontspanning.