Herman volgt het nieuws op de voet

Herman kijkt TV en bedient zelf de afstandbediening.

Nu is het mijn beurt om te kiezen waar we naar kijken!

Welke knop was het ook al weer?

Sommige onderwerpen zijn zo interessant dat je echt even wat dichterbij moet kijken.

Natuurlijk ook nog even achter de TV kijken, misschien zijn daar ook nog mensen.

TV kijken is soms leuk, maar meestal niet. Meestal zijn de onderwerpen om droevig van te worden. Allemaal mensen die ze vluchteling noemen op een eiland. Ik was eigenlijk ook een soort vluchteling op zoek naar een nieuwe plek om te leven, maar gelukkig niet op een eiland (maar wel in de regen!, ook niet leuk).

In de krant kijken is soms wel leuk, maar soms ook onbegrijpelijk. Neem nou dit bericht:

Ik ben ook door enkele mensen gespot toen ik hard zat te schreeuwen in het maïsveld. Ik was toen ook heel klein, net als die visarend. Mensen hoorden me wel, maar zagen me niet tussen dat hoge maïs en liepen door. Eén mevrouw heeft een schoteltje melk in haar tuin naast het maïsveld gezet. Toen ik het opdronk, kwam ze naar me toe, misschien om me te pakken, en toen ben ik hard weggerend weer het maïsveld in. 

Pas 2 dagen met heel veel regen later kwam ik toevallig in de tuin van mijn adoptie-ouders terecht. Daar heb ik ook hard geschreeuwd en zonder dat ik het merkte werd ik opgepakt en meegenomen.

Gelukkig zijn er niet zo veel mensen met verrekijkers en camera’s naar mij komen kijken toen ik in het maïsveld zat te schreeuwen en toen ik gevonden werd door mijn adoptie-ouders. Wel komen er allerlei familieleden die me willen zien en aaien. Dat vind ik eigenlijk maar niets. Maar je moet een beetje meewerken voor de lieve vrede.

Laat mij nou maar lekker rustig op mijn poefje liggen terwijl mijn adoptie-ouders naar dat enge nieuws kijken. Ik kijk gewoon de andere kant op.

 
   

Ivo en Herman maken contact

Herman heeft Ivo inmiddels drie keer gezien. Herman binnen en Ivo buiten. 

Vandaag zat Ivo dicht bij het raam te eten terwijl Herman in de vensterbank zat. Ivo keek af en toe op van zijn bakje, maar leek ongeïnteresseerd voor Herman. Herman was de eerste keer erg bang toen zij Ivo zag, de tweede keer boos (dikke staart) en nu nieuwsgierig. Nadat Ivo klaar was met eten, ging hij zich uitgebreid wassen, vlak voor het raam. Er zat misschien anderhalve meter tussen die twee, maar wel met glas er tussen. 

Herman is wel nieuwsgierig maar toch ook wel bang. Want stel je voor dat die hele grote Ivo echt bij haar in de buurt zou kunnen komen en dat plotseling Ivo een soort van oudergevoel over zich zou krijgen en dan de ouderrol van haar huidige adoptie-ouders zou gaan overnemen. In haar gedachten gruwt ze van de volgende aanblik, met haar nekvel in de bek van Ivo en niets meer te vertellen hebben. Gelukkig zit het glas er tussen en wordt dat angstbeeld geen waarheid. 

 Tegen de tijd dat ze naar buiten mag en een echte ontmoeting kan plaatsvinden, is ze oud genoeg en kan ze tegen Ivo zeggen: “Hallo Ivo, ik ben geen kind meer, je mag mijn vriend worden, maar………. zuiver platonisch!!! We zijn allebei “geholpen” dus kindertjes komen er niet meer.  

Verder is het steeds weer komisch om te zien dat die merels ook uit het bakje van Ivo eten, ook al zit Ivo dichtbij en zit Herman in de vensterbank te loeren (Ivo rechts onder de plant).