Herman en
wij als adoptie-ouders hebben in de afgelopen weken een vertrouwensrelatie
opgebouwd. Vandaag heeft dat vertrouwen echter een grote deuk gekregen.
In het
verslag van 2 augustus, de dag dat we Herman (die toen nog geen Herman heette) vonden,
staat beschreven dat Herman onder de vlooien zat. Niet enkele, maar heel veel.
En dat we die dag een bus vlooienspray bij dokter Ingrid gehaald hebben en
Herman met die spray besproeid hebben, van onder tot boven en van voor tot
achter. Herman was door uitputting toen volledig willoos.
Op die bus
spray staat echter dat de behandeling na 4 weken herhaald moet worden. Het is
namelijk niet onmogelijk dat er nog enkele levensvatbare vlooieneitjes zijn
achtergebleven. Die moeten dan ook nog vernietigd worden. Die dag van herhaling
was vandaag. We weten inmiddels dat Herman graag geaaid wordt, op schoot zit en
erg aanhankelijk is. Maar beetgepakt worden en vastgehouden worden, dat wil ze
niet! Een strijd werd verwacht.
De
behandeling zou plaatsvinden in de keuken waar ze niet weg kan. Marleen stelde
zich als adoptiemoeder beschikbaar voor het vasthouden, ik ging de spraybus
bedienen (het makkelijkste deel van de operatie).
Herman
verweerde zich als verwacht. De kleine pootjes met scherpe nageltjes roeiden
als bezetenen in het rond, verwoed proberend om ergens grip te krijgen. Soms
lukte dat in de armen van Marleen. Nadat ze rondom bespoten was zette Marleen
haar op de grond. Ze was zo van slag dat ze haar nieuwe toilet in rende om zich
te verschuilen. Ze at zelfs haar vlees niet op waar ze heel erg gek op is. Na
wat betadine en pleisters voor Marleen zijn we boodschappen gaan doen, Herman bibberend
achterlatend in de keuken.
Toen we
thuis kwamen en we de keukendeur openden, rende Herman volledig
gedesillusioneerd en teleurgesteld naar haar vaste verstopplekje achter de
fotoalbums. Hoe kunnen mensen waaraan je het vertrouwen hebt gegeven je zo
teleurstellen door je zo stevig vast te pakken en te bespuiten met een
stinkende vloeistof? Zou dit ooit weer goed kunnen komen???
We hadden
Herman tijdens de behandeling nog wel gezegd dat het voor haar eigen bestwil was.
Maar daar had ze geen boodschap aan. We hadden ook toegezegd dat dit voorlopig
niet meer nodig zou zijn. Maar ja, wat is voorlopig???
Later in de
middag is Marleen bij de kast met de foto-albums gaan zitten en toen zal Herman
gedacht hebben: “ik kan wel boos en teleurgesteld blijven, maar ik moet toch
verder met mijn adoptie-ouders of ik moet weer het maisveld in op zoek naar
meer betrouwbare adoptie-ouders”. Herman
kwam weer uit de kast (met foto-albums) en kroop bij Marleen op schoot.
IK
ZIJ
En zo is het
toch nog goed gekomen tussen Herman en ons. Vanavond heeft ze heerlijk geslapen
bij Marleen op schoot en gedroomd van spray-vrije dagen en adoptie-ouders die
haar (voorlopig) niet meer vastpakken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten