8 augustus
Gisteren vroeg een van de lezers waar de naam Herman vandaan
komt. Een liedje (dat Marleen kent en ik niet) begint met de volgende zin:
“Herman, een lief klein spookje wit van angst”
Toen we Herman vonden, uitgeput, doorweekt, volledig bedekt met
modder en vlooien, was het net een heel klein spookje dat heel erg angstig was.
Vandaar.
Herman heeft vandaag weer een paar grote stappen gezet. Tot
eergisteren zagen we Herman zo:
Weggekropen onder zijn dekentje. Ik zie niets, dus is het
veilig. Hij liet zich gisteren al steeds meer zien en keek nieuwsgierig uit
zijn hok.
Hij gaat ook prima op de kattenbak
en is erg fanatiek in het begraven van hetgeen hij
achterlaat.
Hij komt al uit zichzelf op schoot al gaat het nog heel
voorzichtig en vlak naast zijn hok.
En hij heeft een oranje muis gekregen die hij vangt en mee
zijn hok in sleurt als een volwassen kat. Hij kan er heel leuk mee spelen.
Maar zijn leefomgeving blijft voorlopig nog beperkt tot de
keuken waar hij geen kwaad kan (behalve dan de draaiplateaukast die je niet
open moet laten staan). We hebben de
deur naar de huiskamer dicht of afgesloten met een stuk karton, want in de
huiskamer zijn vele plekken waar hij in of achter kan kruipen en waar je hem
niet of heel moeilijk te pakken zou kunnen krijgen. Dat risico nemen we
voorlopig niet.
Iedere dag weer een stapje verder. We besteden er iedere dag
veel tijd aan, maar het is wel erg leuk om hem zo vooruit te zien gaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten