Vandaag zijn
we met Herman bij dokter Ingrid geweest. Laten we maar direct met het grote
nieuws beginnen: Herman is, zoals we al vermoedden, geen jongetje maar een meisje. Zo, het grote woord is eruit! We
hebben besloten dat Herman gewoon Herman blijft, we gaan nu niet ineens een
andere naam verzinnen.
De reis naar
de dokter in haar afgesloten reisverblijf (wat ook haar slaapverblijf / hok is)
verliep vrijwel zonder geklaag. Het lichamelijke onderzoek door de dokter vond
Herman niet zo leuk. Na even opgetild en onderzocht door de dokter begon Herman
nogal te spartelen en met haar pootjes met uitgestoken nageltjes erg te roeien
wat al snel tot krabbels kan leiden. Ingrid heeft haar weer in haar
reisverblijf gezet. Daarna kreeg ze nog een prikje tegen kattenziekte en
niesziekte. Herman gaf geen kik. Dat vonden wij wel stoer.
De dokter
kon niet precies zeggen hoe oud Herman is, misschien 9 weken. Maar het zou
kunnen dat ze een beetje klein is doordat ze enige dagen rondgelopen heeft zonder
eten voordat ze in onze tuin terecht kwam en dus misschien 10 weken oud is. Op
de grote weegschaal die niet erg nauwkeurig is, woog Herman 1 kg. Over drie
weken mag ze nog een keer op bezoek bij de dokter.
De
ontdekkingsreizen van Herman in de huiskamer leiden steeds tot nieuwe
ontdekkingen. Het is leuk om te zien dat er iedere dag weer progressie is in
het socialiseren en dat de angst voor mensen minder wordt. Zo ligt ze sinds
vandaag op de poef en op de bank (op een speciaal voor haar gereserveerd plekje).
Dat zijn ook de plaatsen waar Timmer altijd graag lag. Wij vinden het
belangrijk dat Herman enkele plaatsen in huis leert kennen waar ze mag liggen
terwijl de rest dan verboden terrein is.
Vanavond
krijgen we weer te maken met het ritueel om Herman in de keuken te lokken.
Gisteravond voorspelde ik dat het erg moeilijk zou gaan. Ik heb de eerste
poging gewaagd. Uitgerust met een schoteltje met vlees ben ik in de deuropening
gaan zitten. Natuurlijk kwam Herman direct op de geur van het vlees af en ze
waagde zich zelfs een klein stukje de keuken in. Maar zodra de deur maar een
minimale beweging maakte, rende ze als een speer de kamer weer in. Na een paar
pogingen gaf ik het op en nam Marleen het over. Die had het toch redelijk snel
voor elkaar. Herman in de keuken in haar hokje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten